Czytelnia / Tłumaczenie literackie

Z drugiej strony, z powodu ograniczeń językowych, tłumaczenie nie jest w stanie osiągnąć przejrzystości oryginału, nawet pomimo stosowania techniki akomodacji.

Obraz świata literackiego, jaki tłumacz nakreśla czytelnikowi, ma więc mniej cech charakterystycznych, a co za tym idzie, jest mniej barwny i mniej fascynujący.

Język bohaterki, a w szczególności język narratora, traci różnorodność, która określa różne emocje i dotyczy różnych postaci, jak również czasu i przestrzeni w powieści.

Wydaje się więc, że świat literacki jest mniej barwny i zawiera w sobie mniej emocji. W przypadku tłumaczenia dosłownego, dodając do przekładu pewne „lokalne" barwy, otrzymuje się ewidentny przykład egzotyzacji.

Uchwycenie znaczenia wymaga wówczas więcej wysiłku za strony czytelnika. Naturalność i idiomatyczność literatury pięknej sprawia, że czytanie tekstu źródłowego jest dla czytelnika przyjemnością.

Dla odbiorcy tłumaczenia książka nakreśla mniej lub bardziej obcy czy nawet tajemniczy obraz Chin wraz z typowymi dla nich elementami, takimi jak małżeństwa skojarzone przez rodziców młodych, palenie opium, skomplikowane relacje między ludźmi, obwiązywanie stóp, nałożnice i różne dziwne wyrażenia.

Obraz świata literackiego ma więc pewien posmak obcości, co dodaje powieści uroku, a zarazem przysparza dodatkowych trudności przy jej interpretacji.

Narrator w powieści „Jinsuo Ji" jest narratorem wszechwiedzącym, który patrzy z zewnątrz na świat przedstawiony w powieści i opowiada historię. Interpersonalna funkcja powieści narracyjnej dotyczy relacji pomiędzy narratorem i czytelnikiem oraz narratorem i bohaterem.

Zgodnie z teorią narracji, im narrator bardziej ujawnia się w literackim świecie, tym bliższy staje się bohaterowi, a dalszy czytelnikowi (Leuven-Zwart 1989: 176).

W przypadku „The Golden Cangue" udział narratora w opowiadanej historii jest mniejszy niż w oryginale. Z racji tendencji do neutralizacji narrator występujący w tłumaczeniu jest mniej „entuzjastyczny" i czasem mniej związany z opowieścią.

Używa on mniej subiektywnego języka, a tym samym zbliża się do czytelnika. Jeśli chodzi o stopień wyczuwalności narratora, w tłumaczeniu nie jest on tak jawny jak narrator w tekście źródłowym, którego narracja zależy silnie od osobistej oceny.

Z tego powodu narrator w tekście docelowym wydaje się być mniej zorientowany w opowieści niż narrator w tekście oryginalnym.

W semantycznej generalizacji mowy i języka bohatera tłumacz często pomija zdania rozłączne, które odnoszą się do cytatu, co w konsekwencji może skutkować zmianą podmiotu skupiającego się - ze skupiającego się bohatera na skupiającego się narratora.

Słowa oryginalnie wypowiadane przez bohatera są zmienione w narrację, co niewątpliwie wpływa na ich wiarygodność, a co za tym idzie, na ocenę czytelnika.

Innymi słowy, zmiany doprowadziły do wyraźnego odejścia od tradycyjnego stylu narracji. W tym kontekście, narratora można nazwać narratorem „pokazującym", co kontrastuje z typem narratora „opowiadającego".