Czytelnia / Tłumaczenie literackie

Co stanowi to zaprzeczenie, a co prawdę?

Zaprzeczenie w sztuce najlepiej obrazuje reakcja matki oskarżonego, gdy syn zaczyna opowiadać jej o swojej pracy:

Raz na urlopie

Powiedziałem matce

Nie mogła uwierzyć

To niemożliwe, mówiła

Nie możesz palić ludzi

Bo ciało się nie spala

„Ciało się nie spala" to jedyna forma, jaką może przyjąć zaprzeczenie. Inne formy zaprzeczenia to:

„Żaden naród nie może być winny tak przerażającym zbrodniom".

„To niemożliwe, by dokonać rzezi o tak potężnym wymiarze".

„Żaden człowiek nie mógłby wydać rozkazu prowadzącego do takiego barbarzyństwa".

"Obozy koncentracyjne były wyłącznie tworem Niemców. Żaden Brytyjczyk, Amerykanin, Francuz, _____ (wypełnić lukę dla siebie) nie mógłby być winien tak przerażających działań".

„Rozmiary masakry są z pewnością wyolbrzymione".

„Być może popełniono jakieś zbrodnie, ale ofiary z pewnością były czegoś winne".

„Na przestrzeni wieków w wielu różnych kulturach dopuszczano się masowego mordu".

„Nigdy do tego nie doszło. To jest wyłącznie syjonistyczny spisek mający na celu przejęcie całego muzułmańskiego świata".

Prawda sztuki, tak samo szokująca wtedy, jak i dzisiaj, jest przekazana w mowie końcowej nowej adaptacji, wygłoszonej przez jednego ze świadków, który przetrwał obóz koncentracyjny:

Kiedy dzisiaj dzielimy się naszymi przeżyciami

z tymi, którzy nie byli w obozach,

ludzie zawsze postrzegają je

jak coś niewyobrażalnego.

A przecież tam każdy był człowiekiem,

Zarówno więźniowie, jak i strażnicy.

...jeśli nie nazwano by ich więźniami,

równie dobrze mogliby być strażnikami.

Musimy wyzbyć się naszego wygórowanego przekonania,

że świat obozu koncentracyjnego

jest nie do pojęcia.