Czytelnia / Tłumaczenie literackie

Wyszedł ze środowiska ariańskiego [17] i dopiero w późniejszych latach swego życia przeszedł na katolicyzm [18]. Kto wie, czy o orientalnych zainteresowaniach Samuela nie zadecydowało środowisko, z którego pochodził. Już w XVI w. przedstawiciel innej gałęzi Otwinowskich-Gryfitów, Erazm, jeździł do Turcji i zostawił nawet opis swych dalekich wojaży [19]. Dla Samuela przykładem mógł być jego starszy brat Hieronim zwany Jaroszem, który w Konstantynopolu uczył się wschodnich języków. Wyniesiony na stanowisko sekretarza królewskiego [20], posłował następnie do Turcji w 1619 r. [21]. Co ważniejsze — potrafił on również imać się pióra, by spisywać przewagi oręża polskiego w Mołdawii [22]. Drugi brat, Aleksander, również poświęcił się studiom nad językami wschodnimi, a następnie przeszedłszy do służby dyplomatycznej kilkakroć posłował do Konstantynopola i Bahczeseraju [23]. Trzeci z braci, Piotr, w sułtańskiej stolicy „ucząc się arabskiego języka, powietrzem zginął" [24]. Walerian zaś, inne mając zainteresowania, dał się poznać jako tłumacz dzieł Wergiliusza i Owidiusza [25].

Nic dziwnego, że już w rodzinnym domu nabrać musiał Samuel szerszych zainteresowań, niż je posiadał przeciętny szlachetka podgórski.

--
[17] Wpisywał się on po persku, arabsku i turecku do księgi pamiątkowej pastora ariańskiego Andrzeja Lubienieckiego. Rkp. Bibl, Czartoryskich Nr 1403, str. 153.
[18] W 1642 r, poświęcił on swój kopiariusz korespondencji dyplomatycznej tureckiej, tatarskiej i perskiej biskupowi Dębickiemu. Por. rkp. Ossolineum Nr 3555, karta tytułowa.
[19] J. I. K r a s z e w s k i: Podróże i poselstwa polskie do Turcyi. Kraków 1860, str. 7-40.
[20] Metryka Koronna, Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie Nr 156 k. 308v—309v.
[21] Por. A. Prochaska: Hetman Stanisław Żółkiewski. Warszawa 1927, str. 178—180 i F. S u w a r a: Przyczyny i skutki klęski cesarskiej. Kraków 1931, str. 67 i nast.
[22] Powodzenia niebezpiecznego ale szczęśliwego Wojska... opisanie prawdziwe przez Jarosza Otfinowskiego. Kraków 1601.
[23] Rkp. Bibl. Narodowej Pol F IV 94 k. 249—251, Ossolineum Nr 3555 k. 298v—299v. Dz. Turecki Arch., Gł., karton 74, teczka 369; karton 75, teczka 383. Rachunki Sejmowe, Arch. Gł. Nr 49 k. 77.
24) K. N i e s i e c k i: Herbarz polski. Lipsk 1841, t. VII, str. 210.
[25] Por.: Georgicorum abo Ziemiaństwa Wirgiliusza Marona Ksiąg Czworo. Kraków 1614 i Księgi Metamorphoseon to iest Przemian od Pu-bliusa Owidiusza Nasona wierszami opisane, a przez Waleryana Otfinowskiego Podczaszego Ziemi Sedomirskiey na polskie przetłumaczone i do druku podane. Kraków 1638.