Czytelnia / Teoria tłumaczenia

Patrząc bardziej szczegółowo na badania Woolner, liczba znalezionych przez nią metod (i parametrów), nie licząc nieuniknionych ograniczeń dotyczących jej zbioru tekstów (np. XIX-wieczny zbiór dzieł pisanych, nie zawierający wyrażeń współczesnego kolokwialnego języka mówionego, może dać inne wyniki), jest dużo większa od tego, co zebrano początkowo z przejrzanej literatury ST. Jednak proponowane przez nią rozgraniczenie pomiędzy metodami leksykalnymi a syntaktycznymi powinno być zmodyfikowane, aby uniknąć „sekwencji leksykalnych”, które zawierają dodatkowe zdania (np. en ce qui me concerne... / il est vrai que...).

Zastosowanie niewielkich przekształceń porządku przedstawiania umożliwi przegrupowanie podobnych konceptualnie pozycji (np. dodawanie). Wydaje się, że lepsze jest użycie terminu „usunięcie” niż „pominięcie” w przypadkach, gdy emfaza raczej celowo niż przypadkowo nie jest przekazana. Dodawanie partykuł można dopisać do listy dodatków leksykalnych, ponieważ są powszechnie stosowanym rozwiązaniem.

Trzeba jeszcze dodać dwa rodzaje metod; fonetyczną (wydłużanie samogłosek/spółgłosek; Wood, 1991) i drugą, która może być określona jako „opisowy kwalifikator” i, mimo że nie występuje w źródłach ST czy w zbiorze dzieł, jest w zasadzie dostępna oraz odpowiada „charakterystyce opisowej ” (Mailhac, 1999, s.135), która może być wykorzystana do oddania nacechowanej mowy. Polega ona na dodaniu wyjaśniających komentarzy metalingwistycznych.

Do zdania, w którym emfaza wyraża zdziwienie, można dodać, jeśli jest to pragmatycznie możliwe, opis wyjaśniający ten niuans (np. "...she replied, sounding surprised" [odpowiedziała ze zdziwieniem] lub w didaskaliach do sztuki). Ograniczenia pragmatyczne z tym związane odróżniają je od innych rodzajów dodawania.

Poniżej przedstawiona jest poprawiona lista metod, z uwzględnieniem niniejszych punktów, przegrupowanych do 10 typów (w przeciwieństwie do 8 zaproponowanych przez Woolner):

(1) – Metody leksykalne

- powtórzenia leksykalne (It's very good > C'est très, très bien) [Bardzo dobrze]

- wykorzystanie stopnia najwyższego/zdrobnień (I love > J'adore) [Kocham]

- dodawanie rzeczownika (hers > celle de Jane) [jej]

- dodawanie przysłówka lub wyrażenia przysłówkowego (bel et bien)

- dodawanie wykrzykników (pardon, voyons, par exemple, diable, etc.)

- dodawanie partykuł (va, dis, etc.)

- dodawanie przymiotników lub wyrażeń przymiotnikowych (one > seul et unique) [jeden]

- dodawanie czasownika (but all he said was > mais il se contenta de demander) [to co powiedział]

- dodawanie spójnika (Who are you? > Et qui es-tu, toi?) [Kim jesteś ?]

- dodawanie sekwencji słów

- nacisk (Pour ma part / A mon avis)

- zdziwienie (Quelle idée)

- harmonizacja leksykalna (użycie wyrażeń idiomatycznych odpowiednich do kontekstu: This time there could be no mistake > Cette fois il ne pouvait plus y avoir l'ombre d'un doute [= ... there could not be the shadow of a doubt]) [Tym razem nie może być żadnego błędu]