Czytelnia / Teoria tłumaczenia

Nord (2003) uznała, że czasami kopia nie może być postrzegana jako metoda oparta na adekwatności w przypadku imion „bikulturowych", w których ta sama forma imienia istnieje zarówno w kulturze źródłowej, jak i docelowej (np. portugalskie imię „Jane" i angielskie „Jane").

Co więcej, w kwestii transkrypcji, istnieją imiona, które pomimo zapisania ich w sposób zapewniający fonologiczny i morfologiczny układ języka docelowego, nadal brzmią obco dla docelowej grupy odbiorców i są uznawane jako elementy nienależące do docelowego kręgu kulturowego.

Oprócz tego efekt adekwatności może zostać osiągnięty poprzez zachowanie oryginalnego imienia lub też zastąpienie go nowym imieniem, niewystępującym w tekście źródłowym.

Dodanie zaś klarownego wyjaśnienia imienia czy też całkowite jego usunięcie może uczynić tekst docelowy bardziej przystępnym.

Mając to na uwadze, Davies (2003) odnotował brak korelacji między użyciem poszczególnej metody a stopniem adekwatności lub przystępności uzyskanej w tekście docelowym.

Z punktu widzenia przekładu, Hermans (1988) podzielił nazwy na dwie kategorie: nazwy konwencjonalne i nazwy posiadające ładunek semantyczny.

Nazwy konwencjonalne są postrzegane jako „niepodatne" na tłumaczenie, jako że nie niosą ze sobą ładunku semantycznego; ich morfologia i fonologia nie muszą być zaadaptowane do systemu języka docelowego; może to też wynikać z ich międzynarodowego statusu.

Nazwy posiadające ładunek semantyczny, czyli te uważane za „podatne" na tłumaczenie, to zarówno te o słabym zabarwieniu „sugestywnym", jak i jawnie „ekspresywne" imiona i przezwiska.

Nazwy te obejmują zarówno imiona fikcyjne, jak i te niefikcyjne , w których interferencje historyczne i kulturowe mogą tworzyć się na podstawie wiedzy encyklopedycznej, dostępnej interlokutorom danej kultury. Różnią się one stopniem: imiona ekspresywne wiążą się z leksykonem danego języka.

Ładunek semantyczny nazw ekspresywnych jest wyraźniejszy niż w przypadku imion sugestywnych. Hermans (1998) wprowadził co najmniej cztery sposoby przekładu imion z jednego języka na drugi.

Mogą być kopiowane, tzn. odtworzone w tekście docelowym w dokładnie takiej formie jaką posiadały w tekście źródłowym.

Mogą być transkrybowane, tzn. transliterowane lub dostosowane na poziomie pisowni, fonologii, itd.

Imię niezwiązane formalnie może być zastąpione w tekście docelowym jakimkolwiek imieniem z tekstu źródłowego.

Ponadto, jeśli tylko imię z tekstu źródłowego znajduje się w leksykonie tego języka, nabywa ono „znaczenie" i może być przetłumaczone (Hermans 1988).

Hermans tłumaczy, że możliwe są różne kombinacje tych „sposobów przenoszenia". Dodaje, że możliwe jest również usunięcie imienia źródłowego i zaproponowanie nowego.