Czytelnia / Teoria tłumaczenia

Według fińskich uczonych Vilkuna (1990) oraz Blomqvista (1993), z kulturowego punktu widzenia imiona występujące w literaturze i imiona ogólnie spotykane do pewnego stopnia na siebie oddziałują.

Badacze twierdzą, iż nazwa własna wykorzystana w pracy literackiej może na przykład wpłynąć na wzrost lub spadek popularności i poszerzenie kalendarza o nowe imiona.

„Wendy" - imię występujące w utworach literackich - jest bardzo rzadko spotykane w realnym świecie. Można to zauważyć w perskiej literaturze w przypadku imion takich, jak Sohrab czy Esfandiyar.

Blomqvist (1993) zapewniał, że w niektórych językach większość imion jest rodzaju żeńskiego lub męskiego przez co określają lub sugerują płeć referenta.

Istnieje wyraźne konwencjonalne rozróżnienie między żeńskimi i męskimi imionami, a w niektórych krajach prawo wręcz zabrania nadawania żeńskich imion mężczyznom.

Närhi (1996) wyróżnił dwa najważniejsze kryteria dla nazw własnych: unikalność i fakt, że funkcjonują jako wskaźniki identyfikacji jednostek.

Innymi słowy, nazwa sugeruje, że jednostka jest takim odnośnikiem lub go posiada; jest mono-referencyjna. Dlatego też imiona służą do identyfikowania osób poprzez wyróżnianie ich spośród reszty.

Kiviniemi (1982) podał w wątpliwość kryterium unikalności imion, zważywszy na fakt, że wiele różnych osób ma nie tylko takie same imiona, lecz także nazwiska.

W konsekwencji połączenie imienia z nazwiskiem nie świadczy o stuprocentowej indywidualności jednostki. Jak podkreślił uczony, tradycyjne podejście sugeruje, że imię jest bardziej indywidualnym elementem, pomimo iż pewne imiona są dużo częściej spotykane niż niektóre nazwiska.

Te pierwsze są zazwyczaj postrzegane jako główne imiona, zaś nazwiska pierwotnie należały do kategorii dodatkowych określeń osoby. Wybór imienia jest ciągle kwestią dowolności, podczas gdy nazwiska dziedziczy się po rodzicach.

Stwierdził on również, iż imiona osobowe związane są z użyciem języka oraz z ogólną wiedzą onomastyczną.

Nawet bez kontekstu nietrudno jest odróżnić imiona konwencjonalne od rzeczowników pospolitych lub od innych nazw własnych.

Nazwy własne różnią się od rzeczowników pospolitych nie tylko pod kątem ortografii i odniesień, lecz także morfo-syntaktycznie i semantycznie.

Ullman (1970) i Närhi (1996) potwierdzili, że kryterium rozróżnienia pomiędzy nazwami własnymi i rzeczownikami pospolitymi polega na tym, że nazwy własne wskazują konkretne cechy, miejsca i instytucje, podczas gdy rzeczowniki pospolite pod względem rodzaju odnoszą się do przedmiotów, stanów rzeczy, czy też ich pojedynczych przedstawicieli, np. krzesło (krzesła), słoń (słonie), samochód (samochody).

Innymi słowy, nazwy własne nadają charakter indywidualny a rzeczowniki pospolite klasyfikują; np. krzesło i stołek reprezentują kategorię „krzesło", ponieważ zarówno krzesło jak i stołek oznaczają: „mebel z czterema nogami (zazwyczaj) służący do siadania na nim".