Czytelnia / Teoria tłumaczenia

4.      ekwiwalent okazjonalny z niezwiązanym z nim zabarwieniem,

5.      ekwiwalent ze zmienionymi cechami charakterystycznymi,

6.      ekwiwalent ze zmienionymi cechami charakterystycznymi i z niezwiązanym z nim zabarwieniem,

7.      ekwiwalent niepowiązany,

8.      ekwiwalent niepowiązany posiadający niezwiązane z nim zabarwienie.

Bertills (2004) podkreśla, że zwyczajowe opinie na temat nazw własnych definiują nazwy jako jednostki posiadające znaczenie denotacyjne lecz nie konotacyjne:

„Nazwy własne nie są konotacyjne: określają one jednostki, które są przez nie nazwane, lecz nie sygnalizują ani nie sugerują jakichkolwiek cech mających należeć do tych jednostek.

Kiedy nadajemy dziecku imię „Paul" (pol. Paweł) lub psu imię „Caesar" (pol. Cezar), imiona te są jedynie znakami, umożliwiającymi tym jednostkom stanie się podmiotem rozmowy".

Biorąc pod uwagę konwencjonalne imiona, Yvonne Bertills (2004) zaznacza, że związek pomiędzy elementem oznaczającym a oznaczanym jest w pewien sposób uproszczony.

Dzieje się tak, ponieważ nazwy własne nie posiadają własnego znaczenia oraz istnieje bezpośredni związek pomiędzy znakiem a referentem bez konieczności rozważania poziomu konceptowego. Element oznaczający nie przywołuje żadnego wyobrażenia na temat referenta.

Bertills stwierdziła, że według uczonych zajmujących się onomastyką nazwa własna, która jest znakiem utworzonym zgodnie z kryteriami fonetyki danego języka, zawiera w sobie znak, który jasno określa referenta.

Bertills rozwija swoje rozważania stwierdzając, że kwestia ta dotyczy różnicy między nazwami posiadającymi dodatkowy poziom konceptualny.

Yvonne Bertills (2004) stwierdziła, że sytuacja z nazwami własnymi występującymi w literaturze będzie wyglądać inaczej ze względu na fakt, iż narracja wpływa nie tylko na relację między elementem oznaczającym, a tym co w rzeczywistości oznacza, lecz także na zależność między znakiem a referentem.

Jeśli rozważamy znaczenie pod względem czysto lingwistycznym, znaczenie leksykalne słowa może być zdefiniowane jako pomysł lub koncept, które słowo nasuwa na myśl lub jest związane z nim.

Według Bertills wiele nazw własnych, występujących w literaturze, jest tworzonych lub wybieranych z uwzględnieniem cech charakterystycznych dla osoby o danym imieniu.

Oprócz uznania, że imię w utworze literackim odnosi się do jednostki ludzkiej, jego związek z leksykonem dostarcza bezpośrednie znaczenia w kontekście literackim.

Badanie morfologicznej i składniowej formy imienia w danym kontekście zapewni informację o kryteriach i zamierzonych funkcjach w kontekście literackim.