Czytelnia / Teoria tłumaczenia

6 - Usunięcie

Fernandes uważał, że jest to metoda drastyczna, lecz mimo to często używana przez tłumaczy. Według niego usunięcie jako metoda tłumaczeniowa polega na usunięciu całego imienia lub jego części przy tłumaczeniu go na język docelowy.

Usunięcie zwykle stosuje się, gdy imię nie jest istotne dla rozwoju fabuły lub nie posiada wystarczająco dużo ładunku znaczeniowego, aby czytelnicy usiłowali je zrozumieć.

7 - Dodanie

Fernandes podaje, że technika ta polega na dodaniu do pierwotnego imienia informacji, które sprawią, że imię będzie bardziej zrozumiałe i interesujące dla publiczności docelowej. Czasami rozwiązuje to niejasności, mogące powstać przy tłumaczeniu danego imienia.

8 - Transpozycja (przeniesienie)

Technika ta opiera się na zastąpieniu jednej kategorii wyrazów inną kategorią bez modyfikacji pierwotnego przekazu.

Fernandes (2006) pisze, że dla Chestermana (1997) technika ta obejmuje także zmiany strukturalne, „jednak często okazuje się, że przydatne jest wyizolowanie zmiany kategorii wyrazu jako fenomenu samego w sobie".

9 - Zastąpienie fonologiczne

Fernandes (2006) opisuje tę metodę jako próbę imitowania cech fonologicznych imienia pierwotnego poprzez zastąpienie go imieniem istniejącym w języku docelowym, które pod kątem brzmieniowym przypomina imię pochodzące z języka źródłowego. Podkreśla on także, że zastąpienie fonologiczne nie może być mylone z transkrypcją.

Transkrypcja bowiem zakłada dostosowanie imienia pierwotnego do fonologii i morfologii języka docelowego, natomiast zastąpienie fonologiczne jest to użycie imienia istniejącego w języku docelowym podobnego fonetycznie i graficznie do imienia z języka źródłowego.

Aleksander Kalashnikov (2006) w swoim artykule zatytułowanym „Nazwy własne w tłumaczeniu fikcji" stwierdził, że funkcje nazw własnych muszą spełniać określone minimum, to znaczy muszą być nominalne. Zauważył również, że pewne określenia powinny być przyporządkowane konkretnej osobie.

Podkreślał formalne cechy nazw własnych, które mogą odgrywać ważną rolę w literaturze, przywołując na przykład dana epokę, status społeczny lub też narodowość bohaterów.

Według niego nazwy własne w tłumaczeniu podawane są w pierwotnej pisowni. Jeśli natomiast mają być oddane w języku docelowym w inny sposób, zwykle są transliterowane.

Kalashnikov zwrócił uwagę, że dane imiona i nazwiska oprócz funkcji nominalnej mogą pełnić funkcję opisową. W wielu książkach takie znaczenie imion jest zawsze integralną częścią znaczenia ogólnego.