Czytelnia / Teoria tłumaczenia

Mechanizm ten działa też w przeciwnym kierunku (np. Izrael funkcjonuje także jako imię).

Matthews (1997) stwierdził, że wyjątkowa natura nazw jest często opisywana na podstawie różnic między rzeczownikami określającymi nazwy własne a tymi określającymi nazwy pospolite.

Nazwa własna jest tu pojmowana jako „nazwa konkretnej jednostki lub grupy jednostek wyróżniający się jedynie posiadaniem danej nazwy".

Nazwa pospolita natomiast jest to nazwa, której „zastosowanie nie jest ograniczone do przypadkowo wyróżnionych przedstawicieli danej grupy".

Przykładem może być skrzat lub koń, rzeczowniki będące nazwami pospolitymi, które mogą zostać użyte do każdej jednostki możliwej do scharakteryzowania jako skrzat czy koń.

Nissilä (1962) definiował nazwy w następujący sposób: „nazwa służy do identyfikowania osób, poprzez wyróżnianie ich spośród reszty".

Stwierdził on, że w wielu kulturach językowych nazwa (osobowa) jest uważana za najistotniejsze językowe określenie danej jednostki.

Zgodnie z tradycją, imię takiej jednostki nie jest przypadkowe zarówno pod względem fonetycznym, jak i znaczeniowym.

Kiviniemi (1982) do pewnego stopnia postrzegał zasady nadawania imion jako ogólne zjawisko, występujące w różnych obszarach języka, ale także wierzył w olbrzymie różnice kulturowe między funkcją a użyciem imion w kulturach języków zachodnich oraz wschodnich tradycjach.

Według niego nie tylko formy i funkcje imion, lecz także pomysły na imiona i nazewnictwo mogą różnić się w poszczególnych kulturach.

Strawson (1971) uważał, że w przeciwieństwie do nazw gatunkowych nazwy własne są mono-referencyjne. Ich główną funkcja jest zidentyfikowanie pojedynczego referenta. Twierdził on również, że nazwom własnym brakuje znaczenia opisowego:

Nazwa pospolita to, ogólnie mówiąc, wyraz odnoszący się do czegoś/ kogoś, którego użycie nie jest podyktowane jakimkolwiek znaczeniem opisowym, które dany wyraz mógłby posiadać.

Fiński badacz onomastyki Eero Kiviniemi (1982) oraz Hanks i Hodges (1990) wprowadzili pojęcie antroponomii jako ustalonego/uporządkowanego i zatwierdzonego systemu imion w każdym języku, którego użytkownicy mogą bez trudu rozpoznać jako nazwy konwencjonalne należące do systemu nazw pospolitych.

Według uczonych nazwy własne są do pewnego stopnia kulturowo i językowo określone, mimo iż niektóre nazwy i formy nazw są powszechne, co oznacza, że jedna i ta sama nazwa (forma nazwy) jest używana w więcej niż jednym języku.

Dla przykładu, imiona wywodzące się od postaci biblijnych (chrześcijańskie imiona) i świętych są najbardziej rozpowszechnione; inne postaci historyczne również mają na to wpływ.