Czytelnia / Teoria tłumaczenia

---. 1985a. "Theatre Analysis: Some Questions and a Questionnaire." Trans. Susan Bassnett. New Theatre Quarterly 1.2. 208-12.

---. 1985b. Voix et Images de la scène. 2ème éd. rev. et augm. Lille: Presses Universitaires de Lille.

---. 1989. "Problems of Translation for Stage: Intercultural and Post-Modern Theatre." The Play Out of Context: Transferring Plays from Culture to Culture. Trans. Loren Kruger, Eds. Hanna Scolnicov and Peter Holland. Cambridge: Cambridge Univ. Press. 25-44.

Ubersfeld, Anne. 1978a. "La ronde internationale de sémiologie théâtrale." Degrés 13. b-b3.

---. 1978b. Lire le théâtre. Paris: Éditions sociales.

Veltruský, Jiří. 1964. "Man and Object in the Theater." A Prague School Reader on Esthetics, Literary Structure and Style. Ed. Paul L. Garvin. Washington: Georgetown Univ. Press. 83-91.

---. 1976a. "Dramatic Text as a Component of Theater." Semiotics of Art: Prague School Contributions. Eds. L. Matejka and I. R. Titunik. Cambridge: MIT Press. 94-117.

---. 1976b. "Construction of Semiotic Contexts." Semiotics of Art: Prague School Contributions. Eds. L. Matejka and I. R. Titunik. Cambridge: MIT Press. 134-44.

---. 1981. "The Prague School Theory of Theater." Poetics Today 2.3. 225-35.

1 Wiele mówi fakt, że dwa lata później Patrice Pavis opisuje tę samą sytuację, używając innych słów. W Problémes de sémiologie théâtrale (1976), twierdzi, że semiotyka teatru powstała w odpowiedzi na „ imperializm tekstu” oraz deklaruje, że tekst ponownie zajął swoje miejsce jako jeden z systemów tworzących spektakl.

2 Jestem niezmiernie wdzięczna prof. Susan Bassnett, która udostępniła mi wszystkie swoje prace na temat semiotyki w teatrze i badań nad przekładem. Taka pomoc umożliwiła mi ukończenie rozdziału poświęconego jej teorii.

3 Jednym z pierwszych uczonych i reżyserów wspominających pojęcie możności wykonania był Robert W. Corrigan (1961, 95-106).

4 Na początku swojego artykułu „Przekład teatralny: argumenty przeciwko możności wykonania” Bassnett atakuje tezę Pavisa, że prawdziwy przekład miał miejsce podczas mise en scène (1991a, 99-111).  Omówienie jej tezy, zobacz II.3.b niniejszej pracy.

5 Nie jest ważne, jak niewiarygodna jest ta sytuacja dla Bassnett, istnieją wystarczające dowody, że tłumacze robią dokładnie tak: siedzą przy biurku i wyobrażają sobie, jak konkretni aktorzy wykonują ich przekład/wersję w danym teatrze. Przykładowo W.B. Yeats, pracując nad swoją wersją „Króla Edypa”, myślał o konkretnych aktorach i brał pod uwagę wnętrze Abbey Theatre. (Zobacz Nikolarea 1994a, 122-34, zwłaszcza 128-30 i 133-34. Co więcej, Nikolarea 1994b, 24-43; zobacz zwłaszcza 32-36.)

6 Pojęcie „teatru antropologicznego” nie jest wymienne z „wykonaniem interkulturowym” czy „teatralną interkulturalnością” (zobacz Fischer-Lichte, et al., ed. 1990, 5-6, 11-19 i 277-87).

7 Aby sprawdzić, czy teoretyczne różnice pomiędzy możnością wykonania a czytelnością mają jakiekolwiek znaczenie, Nikolarea na obiekt swych badań wybiera „Króla Edypa” Sofoklesa jako najczęściej dyskutowaną, przekładaną i wykonywaną klasyczną tragedię grecką w świecie angielskojęzycznym.

8 Loren Adrienne Kruger doszła do tych samych wniosków, lecz inną drogą (zobacz Kruger 1986).