Czytelnia / Teoria tłumaczenia

Wydaje się, że obrazy z dekolonizacji Konga i z manifestacji w Leuven osiem lat później z łatwością wzajemnie się w siebie wtapiają; tak jak gdyby był to jeden i ten sam Główny Narrator emancypacji.

Niektórzy tak zwani progresywni flamandzcy nacjonaliści są aż nadto chętni do porównań.

Na przykład w 1958 roku, który był rokiem brukselskiej wystawy światowej, dwa lata przed kongijską niepodległością, niektórzy flamandzcy nacjonaliści twierdzili, iż Flamandczycy w Belgii byli w gorszej sytuacji niż ...czarni, do tego stopnia, że żądali, aby traktować ich tak dobrze, jak czarnych.

W swojej kolumnie „ge...EXPO...seerd" (wystawa ...sed) we flamandzkim dzienniku De Standaard, Louis De Lentdecker napisał w tym czasie:

„Bez wątpienia żałujemy, że nie jesteśmy czarni. Może wtedy moglibyśmy w naszym języku śpiewać pieśni królowi i być może ludzie na światowej wystawie rozmawialiby z nami w naszym języku.

Najprawdopodobniej oczekują od nas, Flamandczyków, byśmy przechadzali się na światowej wystawie w tradycyjnym afrykańskim stroju, wtedy mogliby dać nam te same prawa, co czarnym."[33]

Tak więc Flamandczycy chcą być czarni. Ale kim lub czym jest czarna osoba? Kto jest w stanie uzmysłowić nam, co oznacza być czarnym?

Najważniejszym centrum w Belgii, posiadającym wiadomości dotyczące czarnych ludziach jest bez wątpienia Królewskie Muzeum Afryki Centralnej w Tervuren.

Jednakże Flamandczycy, którzy chcą być czarni, narażają się na przykrości. Muzeum w Tervuren jest pod nadzorem prawnym Belgii.

Jak by nie patrzeć, Flamandczyk, który chce być czarny, nie będzie w stanie zaakceptować tego, że rząd belgijski będzie mu mówił, co oznacza być czarną osobą.

W rzeczywistości Flamandczyk chce decydować sam o tym znaczeniu. Flamandczyk żąda autonomii w sprawie własnej definicji czarnej osoby. Tervuren Vlaams?

„Tervuren Vlaams! - Flamandzkie Tervuren!"

Królewskie Muzeum Afryki Centralnej w Tervuren sięga korzeniami do Palais des Colonies, utworzonego przy okazji światowej wystawy w 1897 roku, a po przekazaniu suwerennego Państwa Kongo Belgii w 1908 roku - stałego muzeum belgijskiego Konga.

W maju 1910 roku, kilka miesięcy po śmierci Leopolda II, król Albert I zainaugurował otwarcie nowego Musée du Congo belge.

W 1936 muzeum było baptyjskim Musée Royal du Congo belge/ Koninklijk Museum voor Belgisch Congo.

Po uzyskaniu przez Kongo niepodległości, 30 czerwca 1960 roku, muzeum nadano obecną nazwę: Koninklijk Museum voor Midden-Afrika/Musée Royal de l'Afrique Centrale (Królewskie Muzeum Afryki Centralnej).[34]