Czytelnia / Teoria tłumaczenia

Nie wystarczy, że wygląda tak czy inaczej, lub że mówi w jakimś języku. Ale kolor skóry, język ojczysty powinny być wystarczającym wskaźnikiem niezwyciężonej różnicy.

Zresztą Frantz Fanon mówi nam w Peau noire masques blancs, że garnitur i krawat nie pomogą, jeśli nie ma się odpowiedniego koloru skóry. Twierdzi się, iż kolor skóry zdradzi to, czego nie ukryje żaden strój. Dokładnie to samo dotyczy tych, którzy wyrzekają się swojego ojczystego języka.

W komicznej antypowieści pikarejskiej François Jongena, Les aventures du Belge errat, pierwotnie francuskojęzyczny bohater, Eric Jongen, początkowo członek L'Ordre de Résistance Francophone  à la Flamandisation de Bruxelles, zdaje sobie sprawę, iż opór jest daremny i robi wszystko, by być postrzeganym jako Flamandczyk.

„Sa décision fut prise le 12 avril. C'était la veille de Pâques, période propice aux résurrections en tous genres, et notamment  la sienne.

Après quarante-trois années d'existence terrestre en tant que wallon, Eric Jongen allait renaître à la vie éternelle, revivre dans le Walhalla de ses ancêtres, renouer avec sa nature profonde, retrouver le chemin dont seul les hasards de l'histoire et les aléas de la naissance l'avaient fait dévier: dorénavant, il serait flamand".[30]

Jongen jednak zda sobie sprawę, że jest to praktycznie niemożliwe, i że wiele razy będzie brany za francuskojęzyczną osobę, jednak bardzo stara się mówić obcym językiem i integrować się z Flamandczykami.

Kiedy pewnego dnia Jongen wybiera się do ratusza w miejscu gdzie mieszka - przedmieścia Tervuren - by otrzymać niderlandzkie prawo jazdy, zawiązuje następującą rozmowę z flamandzkim urzędnikiem:

„-Je voudrais faire changer mon permis de conduire, fit Jongen en lui tendant le document abhorré.

-Ah, Monsieur est francophone, s'écria l'autre en français au prix d'un effort manifeste

-Non, non, je voudrais justement changer pour cela, je voudrais que mon permis de conduire soit établi en flamand.

-Mais Monsieur, il n'est pas de problème avec cela, continua l'autre dans son français approximatif. Tu pouvez le garder ainsi, ça est toujours valide.

-Vous pouvez me parlez flamand, je suis flamand! hurla Jongen en flamand.

-Non, monsieur, il n'est pas de problème avec cela, je suis une fois content de pouvoir practiser ma français, je n'ai pas beaucoup l'occasion de faire le.

-Je suis flamand! Je veux un permis de conduire en flamand!

-Mais Monsieur, te faut pas. Ta permis français est toujours valide, et nous n'avons rien ici contre les francophones, surtout quand ils montrent qu'ils veulent bien essayer de parler aussi sur le flamand. Garde-le comme cela, la police va pas t'embêter avec cet permis".[31]