Czytelnia / Teoria tłumaczenia

Ogólna ocena i analiza

Uważam, że amerykański wykaz norm jest raczej zbiorem wytycznych zarówno dla ostatecznego odbiorcy (klienta), jaki i dostawcy usług tłumaczeniowych, niż wzorcem sensu stricto, określającym wymagania dla dostawcy, którym miałby sprostać w celu uzyskania certyfikatów zewnętrznych. Wątpię, żeby jednostka certyfikująca mogła opracować system certyfikacji dla, powiedzmy, poświadczenia osoby trzeciej na podstawie tego wykazu. Dokument omawia szczegółowo raczej czynniki, a nie wymagania, które muszą być wzięte pod uwagę w celu osiągnięcia optymalnych rezultatów w każdym tłumaczeniu, znów ze strony ostatecznego odbiorcy i dostawcy usług tłumaczeniowych. Odnosi się to zarówno do tłumaczeń wykonywanych w biurze, jak i przekładów zewnętrznego dostawcy usług.

Uważam, ze to obustronne podejście (ostateczny odbiorca) jest niebanalne i obiecujące, jako że dostarcza klientowi wytycznych i włącza go w proces dokumentacji i ustalania wymogów. Według mnie, jest to często słabe ogniwo w łańcuchu dostaw procesu tłumaczenia (zobacz wyżej uwagi o ustępie 8). W odróżnieniu od tego wykazu, EN 15038 podaje bardzo mało wytycznych przydatnych dla ostatecznego odbiorcy; w rzeczywistości dokument ten nie jest skierowany do ostatecznych odbiorców (wstęp do EN 15038 mówi, że: „Dokument ten określa wymagania odnoszące się do dostawców usług tłumaczeniowych”). To prawdopodobnie stanowi słabą stronę norm europejskich.

Jeśli chodzi o definicje terminów, dostawca usług tłumaczeniowych został zachowany w obu wykazach norm. W amerykańskim wykazie użyto terminu redaktor, podczas gdy w europejskim wykazie używa się terminu korektor. W amerykańskim wykazie wprowadzono pojęcie recenzenta w postaci osoby trzeciej („osoba wyznaczona przez zamawiającego lub dostawcę w celu oceny zakończonego tłumaczenia pod względem jakości wykonania, odpowiedniej dla ostatecznego odbiorcy”), co może być użytecznym dodatkiem.

Co mi się spodobało 

Ogólnie rzecz biorąc, bardzo dobrze oceniam praktyczne wskazówki i narzędzia przedstawione w następujących ustępach:

  • Ustęp 6 (wybór dostawcy usług tłumaczeniowych: w ustępie tym poruszona jest kwestia wyboru tłumacza i odnosi się równie dobrze do procesu decyzyjnego z perspektywy ostatecznego odbiorcy, jak i dostawcy usług tłumaczeniowych w wyborze niezależnego podwykonawcy. Uważam, że ten specyficzny system i narzędzia przedstawione w tym ustępie i aneksie mają charakter bardziej praktyczny niż wymagania określone w EN 15038. Co więcej, zamierzam je wykorzystać w mojej własnej praktyce.
  • Ustęp 8 (etap dokumentacji i określania wymogów): ustęp ten również prezentuje wiele użytecznych wskazówek i wytycznych do opracowania dokumentacji i wymogów tłumaczenia, co często jest słabym ogniwem w łańcuchu procesów tłumaczeniowych, jak już zostało to wcześniej wspomniane. Słaba jakość tłumaczenia wynika często z braku określenia szczegółowego zakresu obowiązków przez ostatecznego odbiorcę.