Czytelnia / Teoria tłumaczenia



Jeśli chodzi o słuszność przekładu na język obcy zamiast na język ojczysty, prawdą jest, że tłumacze „...mogą przetłumaczyć tekst w sposób naturalny, wierny i z maksymalną skutecznością” (op. cit., 3), dodam w tym momencie na ich język ojczysty, język ich codziennego użytku, którym władają lepiej niż każdym innym; jednak w dzisiejszym świecie zdarza się, że są oni zobowiązani tłumaczyć na język obcy (czytaj również Rioss and Weatherby 1998). Oczekuje się, że poniższa praca wyjaśni tę kwestię.

W porównaniu z językiem angielskim arabskie wyrażenia alegoryczne dotyczące mowy i milczenia są zaskakująco bogate w znaczenia, style i związki stylistyczne, jak również efekty, konotacje i funkcje. Wśród głównych związków znajdują się te stylistyczne (szczególnie leksykalno-gramatyczne i fonologiczne), związki harmonii, dysonansu, ironicznych paradoksów, integracji, dezintegracji, dotyczące pochwały i potępienia mowy i milczenia, rozpatrywanych osobno oraz łącznie, w formie zestawienia i porównania. Zrozumienie i przekład tych związków stylistycznych często stanowi podstawę poprawnego przekazania ich komunikatu na język angielski.

Mówiąc o stylach, mam na myśli styl grzecznościowy, surowy, pośredni, bezpośredni, bierny, pozytywny, zagrożenie, kuszenie itp. Jeśli chodzi o funkcje, są to ukryte efekty i konotacje stylistyczne, stworzone przez różnego rodzaju związki stylistyczne, wynikające z subtelnej, urzekającej alegorii obecnej w języku arabskim, w szczególności na poziomie doboru leksyki i struktury gramatycznej. Wszystko to powinno zostać w jakiś sposób oddane w tłumaczeniu angielskim. Ostatecznie uznaje się, że styl jest kwestią wyboru dokonywanego spośród wszystkich charakterystycznych cech języka (więcej przykładów, czytaj Leech and Short 1981, Carter and Nash 1990, Ghazala 1994, Toolan 1998 i wielu innych). Wybór ten jest intuicyjny i nieodczuwalny dla użytkowników języka, powinien jednak zostać zauważony przez analityka i tłumacza, ponieważ ma bardzo ważne znaczenie dla komunikatu i wywołuje znaczący wpływ na czytelnika. Nieważne, czy wybór ten jest zamierzony, czy też nie, chociaż każdy wybór dokonywany na poziomie językowym powinien być świadomy i zamierzony.

Z drugiej strony, alegoria została w tym przypadku użyta jako hiperonim, obejmując wszystkie figury retoryczne istniejące w języku, głównie metafory, porównania, gry słów, metonimię, uosobienie, symbolizm, ironię, synekdochę, antymetabolę, anadiplozę itp. (czytaj Nash 1980, Wales 1989 and Ghazala 1996). W swojej wybitnej książce „Retoryka” (1990), współpromotor mojej pracy doktorskiej profesor Walter Nash, prezentuje wnikliwą i szczegółową analizę języka retorycznego i przenośni. Jego rozprawa dotyczy znaczenia stylu w niegdysiejszej retoryce, zauważa on, że to „wzorce sformułowań narzuciły struktury perswazji”. Również stylistyczna poprawność czy też przyzwoitość (np. znaczenie stylu dla treści) potwierdza szczerość autora. Jednakże, „przenośnie to nie tylko dekoracja, używane są po to, aby swoją siłą wzbudzić emocje związane z treścią utworu i wywołać emocjonalną reakcję czytelnika” (czytaj w szczególności strony 10-13 ). Ostatnia kwestia związana z reakcją czytelnika jest dosyć ważna i powraca w każdej dyskusji na temat wyrażeń alegorycznych, jako że wyrażenia te skierowane są do odbiorcy. Innymi słowy, wywierają one bardzo silne stylistyczne wrażenie na czytelniku, dlatego też należy je uwzględnić podczas przekładu na język obcy, tak jak zostało to pokazane poniżej.

W artykule tym przytoczono wiele różnorodnych wyrażeń w języku arabskim, takich jak: idiomy, przysłowia, powiedzenia o częściowo przysłowiowym charakterze, utarte wyrażenia, porzekadła, kolokacje, a nawet mowę potoczną i wyrażenia kolokwialne. Zostały one zapisane w transkrypcji fonetycznej a następnie przetłumaczone dwa razy, najpierw w sposób dosłowny, a potem w sposób dowolny, po to, aby omawiane kwestie były bardziej wyraźne i jasne.