Czytelnia / Technologie tłumaczeniowe

Drugie podejście ma na celu rozpoznanie grup kategorii, np. fraz rzeczownikowych, czasownikowych i w końcu zdań. Te analizatory składniowe oparte są na strukturze budowy zdania lub gramatyce części składowych zdania (constituency grammar). Trzecie podejście stawia za cel zidentyfikowanie zależności pomiędzy kategoriami, np. odzwierciedlający fakt, że przyimki określają przypadki niemieckich i rosyjskich rzeczowników. Podstawą tych analizatorów składniowych jest gramatyka zależności. Każde podejście ma swoje wady i zalety i dlatego systemy często przyjmują eklektyczną mieszankę technik analizy składniowej (rozdział 12.).

Struktury SL  przetwarzane są na ekwiwalentne struktury TL przez konwersje zasad w przypadku budowy zdania lub drzew zależności przez drzewa przeniesienia (trees transducers), które mogą być stosowane bezwarunkowo (np. ang. przymiotnik + rzeczownik na  fr. rzeczownik + przymiotnik) lub warunkowo w zależności od określonych elementów leksykalnych (np. ang. like do niem. gern). Synteza strukturalna zdań w TL jest podobna: niektóre zasady składniowe i morfologiczne stosuje się bezwarunkowo (np. tworzenie angielskiej strony biernej, końcówki przypadków w niemieckich rzeczownikach po określonych przyimkach) inne niż warunkowe (formy czasowników nieregularnych).

Analiza semantyczna dotyczy rozwiązania problemów pozostających po analizie morfologicznej i składniowej. Podczas gdy ta druga może rozwiązać problemy dwuznaczności związane z kategorią (np. czy określony przypadek użycia light jest rzeczownikiem, czasownikiem czy przymiotnikiem), analiza semantyczna musi zadecydować czy przymiotnik homograficzny light jest używany w znaczeniu „nieciężki” czy „nieciemny”. Podobnie analiza semantyczna musi rozwiązać dwuznaczność strukturalną (np. wspomniany przykład shaking hands) jak i wszelkie leksykalne różnice pomiędzy dwoma językami (takie jak wspomniane know i wear). Stosuje się do tego powszechnie dwa środki. Pierwszy to użycie cech semantycznych przywiązanych do terminów słownikowych, np. dwa znaczenia fr. voler mogą być rozróżnione dzięki cechom semantycznym mówiącym, że w znaczeniu „latającym” jego podmiotem może być „ptak” lub „samolot” natomiast w znaczeniu „kraść” może to być „człowiek”. Problemy dwuznaczności strukturalnej mogą być również rozwiązane poprzez użycie cech semantycznych, na przykład  w celu uniknięcia błędnego tłumaczenia pregnant women and children na fr. femmes et enfants enceintes, gdzie cecha pregnant może ograniczać swoje użycie wyłącznie do określania „żeńskich” rzeczowników i może wykluczać swoje zastosowanie przy „młodych” rzeczownikach.

Drugie podejście  polega na identyfikacji tematycznych ról takich jak wykonawca czynności, odbiorca, narzędzia i miejsce działania. Chociaż języki różnią się w wyrażaniu przypadków (angielski i francuski przez przyimki i szyk zdania, niemiecki i rosyjski przez gramatyczne końcówki przypadków w rzeczowniku, japoński przez partykuły, itd.) a niektóre znaczniki powierzchniowe są niedwuznaczne (ang. with może wyrażać sposób, cechę lub narzędzia jakie są obecne przy danej czynności) istnieje wystarczająca uniwersalność ukrytych znaczeń i struktur, aby popularyzować ich szerokie użycie w systemach TM.