Czytelnia / Technologie tłumaczeniowe

Podczas gdy podejście interlingua koniecznie wymaga całkowitego rozwiązania dwuznaczności w tekście SL, aby było możliwe tłumaczenie na każdy inny język, podejście transferowe zajmuje się jedynie dwuznacznościami typowymi dla języka (np. homonimy, dwuznaczne struktury składniowe). Problemy różnic leksykalnych między językami stanowią przedmiot pracy w drugim etapie (właściwy transfer). Systemy „transferowe” składają się zazwyczaj z trzech rodzajów słowników: słowników SL zawierających szczegółowe informacje morfologiczne, gramatyczne i semantyczne, podobnych słowników  TL i dwujęzycznego słownika transferowego określającego podstawowe formy SL i TL. Podobnie systemy transferowe posiadają oddzielne gramatyki dla celów analizy SL, syntezy TL i transformacji struktur SL w ekwiwalentne  TL.

Poza etapami analizy i syntezy większość systemów TM posiada wyraźnie oddzielne części zawierające różne poziomy opisu językoznawczego, mianowicie morfologię, składnię i semantykę. Dlatego też analiza może być podzielona na analizę morfologiczną (określenie końcówek, złożeń), analizę składniową (określenie struktur zdań, podrzędnych, nadrzędnych, itd.) i analizę semantyczną (rozwiązanie dwuznaczności leksykalnych i składniowych) a także syntezę (generowanie tekstu), która może przechodzić przez etapy syntezy semantycznej (wybór odpowiednich pasujących form leksykalnych i składniowych), syntezę składniową (stworzenie odpowiednich struktur zdań prostych i złożonych oraz syntezę morfologiczną (stworzenie poprawnych form słów). W systemach „transferowych” część transferowa może również posiadać oddzielne programy zajmujące się transferem leksykalnym (wybór ekwiwalentów językowych) i transferem strukturalnym (transformacja w strukturę odpowiednie dla TL). We wcześniejszych wersjach systemów transferowych analiza nie zawierała etapu semantycznego, transfer był ograniczony do zamiany struktur składniowych, tzn. „transfer składniowy”.

W wielu starszych systemach, szczególnie systemów „bezpośredniego tłumaczenia”, części analizy, transferu i syntezy nie były zawsze wyraźnie rozdzielone. W niektórych  następowało połączenie danych (słownik i gramatyka), zasad i porządku przetwarzania. Późniejsze systemy przejawiały różne stopnie modularności tak, aby części systemu, dane i programy mogły być zaadaptowane i zmienione z najmniejszą szkodą dla całej wydajności. Dalszym etapem w bardziej nowoczesnych systemach jest projekt reprezentacji i zasad przetwarzania dla odwracalności, co oznacza, że dane i transformacje używane w analizie poszczególnego języka zostają wykorzystane ponownie, kiedy generowany jest tekst w danym języku.

Podejście bezpośredniego tłumaczenia było typowe dla pierwszej generacji systemów TM (od lat 50-tych XX wieku do połowy 70-tych). Systemy interlingua i transferowe były charakterystyczne dla drugiej generacji systemów (w latach 70-tych i 80-tych). Oba są zasadniczo oparte na specyfikacji zasad (dla morfologii, składni, wyboru leksyki, analizy semantycznej i generowania). Obecnie nazywa się je systemami opartymi na zasadach, co pozwala odróżnić je od nowocześniejszych podejść opartych na korpusach (rozdział 28.).