Czytelnia / Technologie tłumaczeniowe

Mimo że koszty wstępnej edycji mogą być wysokie, znacznemu ograniczeniu ulega proces postedycji. Inną opcją jest specyficzne zaprojektowanie systemów w wybranych obszarach tematycznych (podjęzykach) lub na potrzeby wybranych użytkowników. W obu przypadkach zmniejszają one znane uchybienia pełnoskalowych ogólnych systemów TM (patrz rozdział 23. o podjęzykach i językach kontrolowanych).

Systemy TM mogą by zaprojektowane dla dwóch języków, np. rosyjskiego i angielskiego (systemy dwujęzyczne), lub dla więcej niż jednej pary języków (systemy wielojęzyczne). Systemy dwujęzyczne mogą być zaprojektowane do pracy w jedną stronę (jednokierunkowe), np. wyłącznie z języka źródłowego (ang. SL – source language) na język docelowy (ang. TL – target language), bądź w dwóch kierunkach (systemy dwukierunkowe). Systemy wielojęzyczne projektuje się zazwyczaj do tłumaczenia dwukierunkowego, zaś większość systemów dwujęzycznych do tłumaczenia jednokierunkowego.

W całości projektu systemu wyróżnia się trzy podstawowe typy. Pierwszy (i historycznie najstarszy) jest ogólnie znany jako tłumaczenie bezpośrednie (lub tłumaczenie binarne), gdzie system TM jest zaprojektowany we wszystkich szczegółach wyłącznie dla jednej pary języków. Tłumaczenie odbywa się bezpośrednio z tekstu źródłowego na  tekst docelowy z możliwie  najmniejszą wymaganą analizą składniową i semantyczną. Podstawowe założenie polega na tym, że słownictwo i składnia tekstu źródłowego nie powinny być analizowane więcej niż jest to niezbędne dla wyjaśnienia dwuznaczności SL, poprawnego zidentyfikowania wyrażeń TL i określenia szyku zdania w TL. Innymi słowy, analiza SL skierowana jest wyłącznie na stworzenie reprezentacji odpowiadających wyłącznie jednemu określonemu TL. Zazwyczaj systemy te składają się z jednego wielkiego słownika dwujęzycznego i jednego programu analizującego i generującego teksty. Takie systemy bezpośredniego tłumaczenia są zawsze dwujęzyczne i zazwyczaj jednokierunkowe.

Drugą strategią podstawowych projektów jest podejście interlingua, które zakłada, że możliwe jest przetworzenie tekstów SL w semantyczno-składniowe reprezentacje, które są znane dla więcej niż jednego języka (jednak niekoniecznie „uniwersalne” w jakimkolwiek znaczeniu). Z takich reprezentacji interlingua teksty zostają generowane w innych językach. Tłumaczenie ma więc dwa etapy: z SL do interlingua i z interlingua do TL. Procedury analizy SL cechują się specyfiką SL i nie są zorientowane na jakikolwiek TL, podobnie programy syntezy TL są typowe dla TL a nie zaprojektowane w kierunku analizy danego SL. Często zwraca się uwagę na oszczędność w wielojęzykowym środowisku jako argument faworyzujący podejście interlingua, tzn. program analizy dla danego SL może być zastosowany dla więcej niż jednego TL a program generujący dla danego TL może być użyty ponownie. Z drugiej strony kompleksowość samego podejścia interlingua jest znacznie większa. Systemy interlingua mogą być oparte o „logiczny” sztuczny język,  „naturalny” zewnętrzny język (jak esperanto), zbiór podstawowych słów znanych w każdym języku lub  przypuszczalnie „uniwersalne” słownictwo.

Trzecia podstawowa strategia jest najmniej ambitnym podejściem transferowym. Zamiast działania dwuetapowego przez jedną reprezentację interlingua istnieją trzy etapy angażujące przedstawianie abstrakcyjnych reprezentacji dla obu tekstów SL i TL. W pierwszym etapie teksty SL są przetwarzane w abstrakcyjne reprezentacje SL, w drugim - zamieniane na ekwiwalenty reprezentacji ukierunkowanych na TL, natomiast w trzecim etapie generowana jest końcowa wersja TL.