Czytelnia / Technologie tłumaczeniowe

VI. Dyskusja i jej konsekwencje

Wyniki ankiety potwierdziły pozytywne nastawienie studentów wobec implementacji pedagogiki przekładu przy udziale technologii. Poniżej zostały podsumowane istotne konsekwencje nie ujęte w sondażu w pytaniach typu tak/nie i pytaniach otwartych.

6.1. Podejście wobec zastosowania technologii w nauczaniu TE.

Według wyników drugiej części ankiety ponad połowa respondentów potwierdziła, że zastosowanie innowacyjnego podejścia wprowadzenia Trados WinAlign było satysfakcjonujące i skuteczne. Jednak kilku studentów nie uważało, że zestawienia utworzone za pomocą Trados WinAlign były mniej teoretyczne i bardziej przekonujące. Dodatkowo ci sami studenci nie sądzili, że nauczanie przy zastosowaniu technologii było bardziej obiektywne niż konwencjonalna nauka teoretyczna. Wyniki zasugerowały, że użycie technologii do nauczania konceptu TE nie zostało uznane za metodę zwiększającą słuszność konceptu TE, nie może być również zaakceptowane jako bardziej obiektywny sposób przyswajania wiedzy. Jednak nie można pominąć faktu, że studenci zgodzili się, że nauczanie konceptu TE przy pomocy Trados WinAlign było skuteczniejsze niż w przypadku nauki normatywnej.

6.2. Kognitywne nauczanie konceptu TE

Wyniki odpowiedzi studentów z trzeciej części ankiety pokazały, że przeważająca ilość studentów (ponad 92.30%) potwierdziła, że edytowanie zestawień utworzonych przez Trados WinAlign nie tylko pomogło w poznaniu różnych stylów TE, lecz również sprawiło, że zdali sobie prawe z mobilnego charakteru TE. Dodatkowo zaobserwowali, że wzory rozkładu czterech stylów TE różniły się w przypadku różnych typów tekstów. Można łatwo zauważyć, że realistyczne warunki edycji stanowiły dla studentów dobrą możliwość zaobserwowania skomplikowanego konceptu TE

Edytowanie niedokładnych zestawień tłumaczeniowych pozwoliło studentom na rozwinięcie umiejętności rozwiązywania problemów. Konieczność zastanawiania się nad tym, jak rozróżnić różne style TE przyczyniła się do kognitywnego poznania konceptu. Taki sposób uczenia się można opisać jako powstanie poznania sytuowanego. Teoretycy, tacy jak Brown Collins i Diguid, przemawiali za znaczeniem uczenia się tego, co stało się znane jako poznanie sytuowane (Butler-Pascoe & Wiburg, 2003: 177). To twierdzenie przypominało leżący u podłoża temat społecznego konstruktywizmu poruszony przez Piageta (1929, 1970, 1973), Vygotskiego (1978) i Brunera (1990). Ci badacze mieli zaproponować stworzenie programu nauczania, któremu studenci mogliby nadać własny sens poprzez kierowane przez siebie interakcje, bogate w zasoby i problemy do rozwiązania. Nauczanie przy udziale technologii, podkreślone w tych badaniach, polegało na doświadczalnych doznaniach. Usytuowanie w otoczeniu nauki wspierało rozwijanie zdolności kognitywnych. Innymi słowy, zaangażowanie studenta w edytowanie różnych zestawień SL i TL pomogło włączyć wiedzę dotyczącą stylów TE do własnej rozwijającej się struktury kognitywnej (Butler-Pascoe & Wiburg, 2003: 177). Ten pogląd odpowiada funkcji procesu nauczania. Krótko mówiąc, nauczanie przy użyciu technologii odnosi doświadczenie studenta w uczeniu się do aktualnego otoczenia i wzmacnia jego kognitywną integrację.