Czytelnia / Technologie tłumaczeniowe

Przyjmuje się, że w przypadku ponad trzech języków, podejście interlingua jest bardziej ekonomiczne. Z drugiej strony, znacznie wzrasta jednak złożoność samego systemu. Interlingua może być oparty na sztucznym języku, języku pomocniczym takim jak Esperanto, na szeregu semantycznych jednostek (ang. semantic primitives) przyjętych dla wielu języków lub dla „uniwersalnego” słownictwa niezależnego od języka.

Trzeci podstawowy rodzaj to najmniej niejednoznaczne podejście transferowe. Obejmuje ono nie dwa etapy wewnątrz jednej reprezentacji pośredniej, ale trzy etapy, w tym podstawowe (abstrakcyjne) reprezentacje zarówno dla tekstów języka źródłowego jak i docelowego. Pierwszy etap to przełożenie tekstów języka źródłowego na abstrakcyjne reprezentacje zorientowane na język źródłowy; drugi etap to przekład tych ostatnich na odpowiadające im reprezentacje zorientowane na język docelowy; trzeci etap to generowanie ostatecznych tekstów w języku docelowym. Podczas gdy podejście interlingua wymaga zupełnego rozwiązania wszystkich wieloznaczności w tekście w języku źródłowym, tak żeby tłumaczenie na jakikolwiek inny język było możliwe, to w podejściu transferowym jedynie wieloznaczności dotyczące języka docelowego są rozwiązywane; problemy różnic leksykalnych między językami są rozwiązywane w drugim etapie (transfer właściwy). Systemy transferowe zazwyczaj składają się z trzech słowników (słownik/słowniki języka źródłowego zawierające szczegółowe informacje morfologiczne, gramatyczne i semantyczne, podobny słownik/słowniki języka docelowego oraz słownik dwujęzyczny będący odniesieniem dla form języka źródłowego i form języka docelowego).

Na etapach analizy i syntezy (lub generowania), wiele systemów MT przedstawia jasno oddzielone komponenty dotyczące różnych poziomów opisu językowego: morfologii, składni, semantyki. Stąd też można wyróżnić analizę morfologiczną (określenie końcówek, złożeń), analizę składniową (określenie struktury zdania, zależności, podporządkowania, itd.), analizę semantyczną (rozwiązanie wieloznaczności leksykalnych i strukturalnych). Podobnie proces ten  może dotyczyć syntezy semantycznej (wybór odpowiednich zgodnych form leksykalnych i strukturalnych), syntezy składniowej (generowanie wymaganych struktur grup składniowych i zdań), syntezy morfologicznej (generowanie poprawnych form wyrazowych). W systemach transferowych, komponent transferowy może posiadać osobny program do transferu leksykalnego (wybór ekwiwalentów słownikowych) i do transferu strukturalnego (transformacja na odpowiednie struktury języka docelowego). Niektóre z wcześniejszych form analizy systemów transferowych nie zawierały etapu semantycznego, a transfer był ograniczony do przetwarzania struktur składniowych, tj. jedynie do transferu składniowego.

W wielu starszych systemach, zwłaszcza tych do „tłumaczenia bezpośredniego”, komponenty analizy, transferu i syntezy nie zawsze były jasno wyróżnione. Niektóre z nich mieszały dane (słownik i gramatyka) oraz reguły i porządek przetwarzania. Późniejsze systemy przedstawiały różny stopień modułowości tak że komponenty systemu, dane i programy mogły być dostosowane i zmienione bez szkody dla efektywności całości systemu.

Następny etap w pewnych najnowszych systemach to dwustronność komponentów analizy i syntezy, tzn. podczas generowania tekstów w tym języku dane i transformacje używane w analizie określonego języka mają zastosowanie w drugą stronę.

Podejście „tłumaczenia bezpośredniego” było typowe dla systemów tłumaczeń maszynowych „pierwszej generacji”. Podejście pośrednie interlingua i systemy transferowe są często określane jako „druga generacja” systemów MT. Obie generacje są zasadniczo oparte na specyfikacji reguł (dla morfologii, składni, doboru słownictwa, analizy semantycznej i generowania).