Czytelnia / Technologie tłumaczeniowe

W ciągu lat 80-tych, działalność rynkowa rozwinęła się w Japonii, gdzie większość firm komputerowych stworzyła oprogramowanie dla tłumaczeń wspomaganych komputerowo, zwłaszcza dla tych z japońskiego na angielski i angielskiego na japoński, choć pamiętano również o potrzebie tłumaczenia z i na koreański, chiński i inne języki. Wiele z tych systemów było systemami bezpośrednimi lub transferowymi na niskim poziomie z analizą ograniczoną do informacji morfologicznej i składniowej i prawie lub też całkowicie pomijającymi rozwiązanie wieloznaczności leksykalnych. Ograniczone do określonych dziedzin tematycznych (informatyka i technika informacyjna stanowiły popularny wybór), systemy te były uzależnione od wsparcia człowieka zarówno na etapie przygotowawczym (przed redakcyjnym) jak i korekty (ostateczna redakcja). Przykładami takich systemów mogą być: Oki (PENSEE), Mitsubishi (MELTRAN), Sanyo, Toshiba (AS-TRANSAC), Hitachi (HICATS) oraz Fujitsu (ATLAS). Materiał źródłowy w języku japońskim wymaga znacznego opracowania ale jest akceptowany przez operatorów japońskich procesorów tekstu, którzy muszą interpretować japoński skrypt w dwóch narodowych alfabetach (hiraganie i katakanie), znaki chińskie, brak dużych liter i znaczników podziału między wyrazami. W konsekwencji, dobra znajomość japońskiego jest niezbędna do osiągnięcia użytecznych rezultatów z systemów japońsko-angielskich.

Jednakże, najbardziej zaawansowanym dostępnym na rynku systemem w ciągu lat 80-tych był METAL, system niemiecko-angielski, który zrodził się w University of Texas. Po serii badań nad interlingua w połowie lat 70-tych ta grupa przyjęła zasadniczo podejście transferowe z badaniami finansowanymi od 1978 przez Siemens w Monachium (Niemcy). System METAL przeznaczony do tłumaczeń dokumentów z dziedziny przetwarzania danych i telekomunikacji pojawił się w 1988 roku, a po nim pojawiły się systemy z językiem duńskim, francuskim i hiszpańskim, jak również angielskim i niemieckim.

Niektóre japońskie systemy były stworzone dla mikrokomputerów. Nie były to jednak pierwsze tego typu. Najwcześniejsze pochodzą z USA z początku lat 80-tych. Często proste pod względem językowym ale opłacalne z ekonomicznego punktu widzenia, systemy mikrokomputerowe zawsze zapewniały MT status na wysokim szczeblu w porównaniu z systemami typu mainframe. Większość z nich była słusznie wprowadzana na rynek nie jako pełne systemy MT ale jako pomoce komputerowe dla tłumaczy.

American Weidner oraz ALPS były najstarszymi systemami, dostępnymi na rynku odpowiednio w 1981 i 1983 roku. System ALPS oferował wsparcie na trzech poziomach: wielojęzykowe przetwarzane tekstów, automatyczny słownik i referencje terminologiczną oraz tłumaczenie interaktywne. W przypadku tego ostatniego, tłumacze mogli pracować ze szkicami tłumaczenia wytworzonego przez MT. Jednak produkty ALPS nie były dochodowe i od połowy lat 80-tych firma skupiła się na dostarczaniu usług tłumaczeniowych raczej niż na sprzedaży pomocy komputerowych dla tłumaczy. System Weidner (późniejsze World Communications Center) odniosły większy sukces rynkowy, oferując pakiety tłumaczeniowe dla wielu par językowych wraz z szczególnie popularnymi systemami japońsko-angielskimi. Jedna wersja MicroCAT była przeznaczona dla małych komputerów osobistych, druga – dla dużych maszyn. Pod koniec lat 80-tych Weidner został kupiony przez Branice, krótko potem wersja MacroCAT została sprzedana Intergraph Corporation (patrz poniżej). W tym czasie pojawiły się na rynku inne systemy dla komputerów osobistych (PC-Translator wyprodukowany przez Linguistic Products, GTS firmy Globalink i seria Language Assistant – MicroTac). Wywarły one znaczny wpływ w następnym dziesięcioleciu.