Czytelnia / Technologie tłumaczeniowe

§14. Następne przetwarzanie wyprodukowanego tekstu z maszyny przyjmuje następującą formę:

  1. Co robi osoba pisząca na maszynie z tekstem wyprodukowanym przez maszynę? Zapisuje kolumny odnośnie każdego języka dokładnie tak, jak pojawiają się z maszyny, oprócz tego przepisuje kolumny logicznej analizy składniowej, zachowując zgodność pomiędzy linijkami.
  2. Co robi następnie korektor z otrzymanym tekstem? Łączy dwie kolumny: kolumnę wyborów leksykalnych i kolumnę symboli logicznej analizy składniowej w jedną połączoną kolumnę tekstu.
  3. Co robi redaktor stylistyczny z pracą korektora? Redaktor sprawdza poprawność otrzymanego materiału, wykreśla niepotrzebne synonimy i wygładza styl tłumaczenia.


§15. Czym jest zasadniczo tłumaczenie z jednego języka na drugi? Na jakie elementy można rozłożyć ten proces? Są to:

  1. selekcja znaczeń rdzeni słów, które się deklinują i selekcja znaczeń słów, które się nie deklinują.
  2. określenie logicznych relacji między słowami, np. produkt analizy składniowej, określenie związków syntaktycznych (podmiot, orzeczenie, przydawka, dopełnienie, przysłówki),
  3. określenie etymologicznej [6] zależności między wyrazami które się deklinują i tymi, które nie podlegają deklinacji (w danym zdaniu).


§16. Omawiana maszyna wykonuje czynność pierwszą automatycznie, trzecią z pomocą operatora, natomiast czynność druga jest zaplanowana przez operatora [7].

§17. Jaka znajomość języków jest wymagana od operatora (maszyny), korektora i redaktora stylistycznego?

§18. Operator (maszyny) musi znać jedynie jeden język – z którego [tekst] jest tłumaczony + system symboli logicznych + mały zasób od 200 do 300 słów “pomocniczych” (w międzynarodowym języku Esperanto – pod tym względem bardzo precyzyjnie i zwięźle, bazując na zasadach naukowych a nie naturalnych).

§19. Korektor [7] (który łączy kolumnę zawierającą wybory leksykalne z kolumną logicznych symboli) powinien znać tylko własny język – zostawia redaktorowi stylistycznemu wszystkie synonimy w niezmienionej postaci, nadając im jedynie gramatyczne formy (przypadek, liczbę, rodzaj, czas, tryb, stronę, itd.) Oprócz tego musi znać ten sam niewielki zasób 200-300 słów ``pomocniczych`` (dla których, tak na marginesie, będą wzięte jako środek doraźny wszystkie sufiksy i prefiksy z gramatyki języka Esperanto w celu precyzyjnego oznaczenia).

§20. Redaktor stylistyczny musi znać oba języki – ten z którego jest wykonane tłumaczenie i ten na który jest ono wykonywane – w celu otrzymania prawidłowego tłumaczenia, wyboru synonimów, wygładzenia niezręczności stylistycznych.

§21. W ten sposób najbardziej pracochłonne części procesu tłumaczenia: praca operatora i korektora nie wymagają nawet specjalistycznej znajomości dwóch języków. Jest to szczególnie ważne przy tłumaczeniu z jednego języka na język tekstów mniejszości narodowych Związku Radzieckiego.