Czytelnia / Technologie tłumaczeniowe

Lederer, M., La traduction aujourd’hui : le modèle interprétatif, Paris 1994, Hachette.

Mounin G., Linguistique et traduction, Bruxelles 1978, Mardaga.

Peirce, Ch.-S., Ecrits sur le signe, Paris 1978, Editions du Seuil.

Seleskovitch, D., Lederer, M., (4è éd.), Interpréter pour traduire, Paris 2001, Didier Erudition.

Sinclair, J.M., Payne, J., Perez Hernandez, C. (eds.), Corpus to Corpus : a Study of Translation Equivalence, 1996, IJCL 9.3.

Tognini-Bonelli, E., Corpus Linguistics at Work, Amsterdam / Philadelphia 2001, John Benjamins Publishing.

Wichmann, A., Fligelstone, S., Knowels, G., Eds., Teaching and Language Corpora, London / New York 1997, Longman.

[1] Biorąc pod uwagę aspekty psycholingwistyczne i kognitywne, zgadzamy się ze stanowiskiem Kamp i Reyle (1993, s.10-11): „jedyny dostęp, jaki teoretyk ma do języka myśli, jest przez język, którym mówimy. Zaglądanie w ludzkie myśli […] jest po prostu niemożliwe.”

[2] Aby uzasadnić ten podział na poziomie formalnym, odwołujemy się do Cori i Marandina (2001, s.61-63).

[3] Pojęcie „lingwistycznego rozszerzenia lub przenośności” dotyczy możliwości użycia tej samej kalkulacji formalnej lub algorytmicznej w celu przetworzenia różnych języków lub różnych aspektów tego samego języka. W tym względzie warto także wspomnieć, że jeden z głównych argumentów przemawiających za uzasadnianiem transformacyjnej opcji generatywnej, związany jest z nieprzenośnością gramatyki wyjętej z kontekstu, gdzie ma się do czynienia z całym wachlarzem konstrukcji.

[4] Formalizacja polega na użyciu zasobów danych lingwistycznych w celu  wywnioskowania zestawu logicznych wzorów poprzez kalkulację formalizmów,  wprowadzonych przez oprogramowanie komputerowe tak, aby uzyskać właściwe odpowiedniki.

[5] W tej dziedzinie najlepszym przykładem na zilustrowanie tego zagadnienia jest użycie ATN (uogólnionej sieci przejść). Pisanie ATN jest w gruncie rzeczy pisaniem programu, ponieważ ATN jest formalizmem proceduralnym, który sprzyja badaniu wprowadzania danych od lewej do prawej oraz strategii od góry do dołu (zob. Gazdar i Mellish 1989, s. 96).

[6] W klasycznej tradycji retorycznej „vouloir-dire” można podzielić na trzy intencje: intentio auctoris, intencja autora; intentio operis, intencja dzieła; i intentio lectoris, intencja czytelnika.

[7]
„kull / jamî‘ al-mutarjimîn yuhibbûn al-lughât al-ajnabiyya ; Al-mutarjimûn jamî‘uhum yuhibbûn al-lughât al-ajnabiyya ; Yuhibbu jamî‘u al-mutarjimîn al-lughât al-ajnabiyya ; itd.”