Czytelnia / Kształcenie i zawód tłumacza

Zastosowanie tej metody w szkole

Po przygotowaniu tego typu notatek nauczyciele muszą także opracować specjalne zadania odpowiednie do wykonania w klasie. Np. nauczyciel powinien naprowadzić uczniów na sekwencję czasowników w trybie rozkazującym jako głównych nośników sensu w tekście źródłowym. Na początkowym etapie nauczania nauczyciel może zaproponować rozsypankę z czasownikami i poprosić uczniów, aby przeczytali tekst lub wysłuchali go i ponumerowali czynności, które mają zostać wykonane.

Uczniowie, którzy mają już pewne doświadczenie w pracy z tego rodzaju zadaniami mogą zostać poproszeni o rozpoznanie kroków i wypisanie odpowiednich czasowników. Po rozpoznaniu czynności uczniowie przekazują nauczycielowi informacje, które zostają wypisane na tablicy lub wyświetlone przy pomocy rzutnika. Tak samo postępuje się z tym,„co jest robione”, „gdzie” i „przy pomocy czego” i tak aż do chwili, kiedy notatka będzie kompletna i zapisana w widocznym dla wszystkich miejscu. W ten sposób, nie przywiązując chwilowo zbytniej uwagi do samego znaczenia, uczniowie zostali zachęceni do rozpoznania w sposób systematyczny kategorii językowych odpowiednich do ułożenia poleceń. Na tym etapie McEldowney ( 1996/7: a5) proponuje, aby zgodnie z sugestią nauczyciela uczniowie użyli notatek do ćwiczenia wymowy poprzez tworzenie tekstu mówionego.

Zrekonstruowane polecenia będą miały łatwiejszą formę niż tekst wyjściowy, co zaznaczono powyżej. Ten rodzaj ćwiczeń przygotuje uczniów do późniejszego spisania poleceń. Po wykonaniu ćwiczeń, które rozwijają świadomość językową uczniów nauczyciel będzie musiał powrócić do kwestii samego sensu zawartego w tekście. Początkowo może to wywołać spekulacje na temat znaczeń nieznanych słów, lecz zanim uczniowie sięgną po słownik, mogą zostać skonfrontowani z ilustracjami przedstawiającymi omawiane czynności w przypadkowej kolejności. Zostaną poproszeni o nazwanie cukru, mąki, masła, składników, ciasta, miski, stolnicy. Na tym etapie uczniowie mogą dochodzić do znaczenia nowych dla nich słów metodą prób i błędów.

Po opracowaniu składników i sprzętu opisanego w przepisie kulinarnym należy zwrócić uwagę na kolejność wykonywania czynności. W tym wypadku nauczyciel może poprosić uczniów, aby dla każdego schematu znaleźli odpowiedni czasownik w trybie rozkazującym. W końcu zostaną poproszeni, aby uporządkować schemat w odpowiedniej kolejności.

Jeśli udało się to osiągnąć, schemat może być użyty przez uczniów w celu ustnego przedstawienia wykonywanych czynności, a następnie do spisania poleceń, które przed chwilą zostały przećwiczone. Na tym etapie uczniowie mogą wykorzystać słowniki jednojęzyczne, aby sprawdzić słowa, których znaczenia nie są pewni.

Podobny proces zostanie przeprowadzony w odniesieniu do narracji. Uczniowie będą tworzyć notatki poprzez rozpoznanie sekwencji czasowników w czasie przeszłym, podmiotów zadań, dopełnień i okoliczników. Następnie, po ustnym przećwiczeniu tekstu, mogą nazwać i uporządkować opis sytuacyjny zaprezentowany bez zachowania właściwej kolejności. Będzie to bazą dla produkcji dalszych tekstów mówionych przed napisaniem opowiadania.

Jeśli chodzi o statyczny opis, uczniowie mogą otrzymać tabelę do uzupełnienia, która posłuży później jako baza do ćwiczeń w mówieniu. W tym momencie nauczyciel powinien zwrócić uwagę na użycie konkretnej struktury w kontekście całej wypowiedzi. W przykładzie powyżej zasugerowano, że użycie symbolu gwiazdki(*) może przypominać o zastosowaniu konstrukcji ze słowem powinien. Następnie uczniowie mogą rozpoznawać na obrazkach świnkę gładkowłosą, klatkę hodowlaną wyłożoną siankiem itp. Tabela służy potem jako bodziec do wyprodukowania tekstu pisanego.