Czytelnia / Kształcenie i zawód tłumacza

Tekst jednego ujęcia nigdy nie powinien się rozciągać na następną kartkę, ponieważ należy unikać jakiegokolwiek zająknięcia się czy też szeleszczenia kartkami.

Specyfika tworzenia napisów polega na intersemiotycznej naturze tego procesu. Tłumaczenie ustne i pisemne to transfer międzyjęzykowy w ramach danego medium, odpowiednio słowa mówionego i pisanego, podczas gdy tłumaczenie napisów to konwersja rozmowy w jednym języku w transkrypcję tej rozmowy w innym języku, nierozerwalnie związaną z obrazem filmu.

Wyzwaniem dla tłumacza napisów jest stworzenie dokładnego tłumaczenia w ramach limitu znaków, które widzowie są w stanie przeczytać w ograniczonym czasie. Decyzje tłumacza muszą być zgodne z wizualnym i werbalnym językiem filmu.

Tłumacze napisów, jak wszyscy tłumacze audiowizualni, powinni posiadać zdolności dziennikarskie, umiejętność oceny filmu i poczucie rytmu.

Napisy muszą odzwierciedlać dokładne tłumaczenie, ale muszą też być zgodne z trzema rodzajami rytmu: rytmem kwestii aktora, rytmem obrazu, rozumianym jako zmiany ujęć filmu, i rytmem czytania widzów.

Aby zastosować się do tych ograniczeń, tłumacze napisów uczą się skracać tekst oryginału, nie tracąc jego treści oraz zachowując istotne informacje czy niuanse.

Parafraza, elipsa, uproszczenie składni czy sprowadzanie tekstu do bloków treściowych lub jednostek składniowych to niektóre z technik, jakimi się posługują. Nigdy nie tłumaczy się od razu całego tekstu filmu.

Postępuje się stopniowo, tłumacząc z oryginalnego dialogu pojedyncze napisy i dopracowując je, aby je dostosować do danego czasu, jaki mogą wyświetlać się na ekranie. Wprowadzanie czasu pojawienia się i zniknięcia napisu z ekranu jest częścią pracy tłumacza filmów i nieodłączną częścią procesu tworzenia napisów.

Przygotowanie napisów dla filmu, telewizji, video, DVD czy internetu odbywa się na tej samej zasadzie. Kopia filmu jest skanowana do formatu video albo na dysk twardy, aby stworzyć kopię z kodami czasowymi identycznymi z oryginałem, na której będzie pracował tłumacz.

Zdarza się, że kopia dla tłumacza nagrana jest w innym formacie, jak np. analogowa lub cyfrowa kaseta video czy pliki filmowe.

Tłumacze wprowadzają kody czasowe i tłumaczą na dedykowanych komputerach, które pozwalają im oglądać filmy, wprowadzać  czas pojawienia się i zniknięcia napisu z ekranu, a w końcu odtworzyć wersję ostateczną napisów na tle filmu.

Dawniej większość tłumaczy pracowała na kopii w formacie VHS i posługiwała się funkcją kamery video, która pozwalała z jak największą dokładnością określić moment zmiany ujęcia. Współczesne systemy cyfrowe przechowują film na dysku twardym.

Z uwagi na to, że oprogramowanie do tworzenia napisów nieustannie się rozwija, należy próbować nowych systemów i aktualizacji, ponieważ wiele wprowadzonych dzięki nim innowacji pomaga przyspieszyć proces tłumaczenia napisów. Szybkość zaś jest elementem zasadniczym na rynku pełnym konkurencji.

Profesja tłumacza będzie dalej ewoluować, odzwierciedlając zmiany społeczne. W przyszłości będziemy być może pracować z innymi mediami, materiałami i narzędziami, ale zachowamy swoją ważną rolę rzemieślników słowa, pośredniczących pomiędzy różnymi językami i kulturami.