Czytelnia / Kształcenie i zawód tłumacza

Względnie nowym i bardziej formatywnym niż sumatywnym rodzajem oceny jest ocena procesu nauczania (ang. Process assessment). Najlepiej sprawdza się przy projektach długoterminowych i stosuje się ją szczególnie na wyższych poziomach edukacji translatorskiej. Wykładowca rozpoczyna ocenę od wyznaczenia studentom punktów odniesienia, do których będą musieli dążyć (Types of Assessment and Evaluation, 2002, MIT). Na przykład podczas praktycznych zajęć z translacji, których celem jest stworzenie podobnych warunków jak w miejscu pracy, wykładowca rozpoczyna od rozdania wytycznych do zajęć. Wyznacza terminy dokumentacji, translacji i powtórzeń. Studenci tworzą grupy i dzielą się zadaniami. W celu dalszego imitowania warunków miejsca pracy, ustala się terminarz końcowego projektu, a także sporządza się wycenę kosztów związanych z jego przygotowaniem. Projekt zostanie wzięty pod uwagę przy ocenie, jeśli poszczególne jego części zostaną przygotowane na czas i koszty nie przekroczą wcześniejszej wyceny. Kluczem do sukcesu projektu jest różnica pomiędzy jego początkowym planem i produktem końcowym. System ten stosuje się już w szkołach biznesu, gdzie studium przypadku stanowi bazę przedmiotową, a także łatwo go dostosować do zajęć z translacji i tych odbywanych podczas stażu (Types of Assessment and Evaluation, 2002, MIT).

Ocena portfolio jest nową techniką mającą na celu pomóc studentom w śledzeniu własnych postępów. Dzięki niej studenci znają swój poziom, a wykładowcy mogą ocenić ich pracę, porównując poprzednie oceny. Portfolio to zbiór prac gromadzonych przez studentów przez okres semestru lub całego kursu, spośród których wybierają najlepsze do oceny końcowej. Wykładowcy mogą ustalić minimalną liczbę zadań do wykonania co tydzień lub co dwa tygodnie, które mają zostać włączone do portfolio. Taka metoda jest czasochłonna dla nauczycieli dużych grup, ale dzięki niej mogą oni analizować postępy studentów poprzez porównywanie ich prac początkowych z późniejszymi, niż zestawiać ze sobą jedynie oceny.

Części testu

Nauczyciele translacji tworząc test, nie muszą polegać jedynie na tekście. Mają do wyboru wiele rodzajów sprawdzianów mogących służyć ocenie formatywnej lub sumatywnej. Do najbardziej podstawowych należą testy obiektywne i subiektywne. Prosta i obiektywna forma testu może bazować na uzupełnianiu luk, zadaniach typu prawda czy fałsz lub dopasowaniu. Testy wielokrotnego wyboru i interpretacyjne należą do podgrupy złożonej i obiektywnej. Eseje i ich pochodne należą do egzaminów subiektywnych. Choć wykładowcy mogą nie stosować regularnie wszystkich z wyżej wymienionych form testowych, warto poeksperymentować z różnymi metodami sprawdzającymi, na ile studenci potrafią zastosować przekazany im materiał. Poniższe przykłady mogą być interesujące.

Zadania z luką i zadania krótkiej odpowiedzi

Zadania polegające na udzielaniu krótkich odpowiedzi i zadania z luką należą do zbioru testowych zadań otwartych. Stosuje się je głównie w testach nieformalnych. Łatwo się je przygotowuje i sprawdza, nawet jeśli czasem spotkasz się z odpowiedziami, których początkowo nie przewidywały twoje objaśnienia do testu.