Czytelnia / Kształcenie i zawód tłumacza

Z kolei zasadność ukazuje, czy test dokonuje pomiaru tego, co było jego celem (Ornstein & Lasley, 2000). Jeśli na przykład zadaniem studentów będzie napisanie wypracowania podczas zajęć językowych na temat najnowszych metod wprowadzania danych do baz danych, a studenci nie posiadają wiedzy z danego tematu, test nie będzie stanowił zasadnej oceny ich umiejętności językowych. Toczy się także dyskusja na temat celowości egzaminów ustnych, gdyż nie wiadomo, na ile przyjemna lub nieprzyjemna osobowość studenta wpływa na ocenę egzaminatora. (Heaton, 1990).

Rodzaje testów

Studenci translacji przystąpią do wielu testów w trakcie edukacji na uniwersytecie. Będą one stanowiły przygotowanie do tych egzaminów, które czekają na nich w życiu zawodowym. Jest rzeczą powszechną, że tłumaczy prosi się o wykonanie testu sprawdzającego ich umiejętności, zanim zostaną zatrudnieni.

Test kwalifikacyjny (ang. Placement test) jest zazwyczaj pierwszym sprawdzianem, do jakiego podchodzi student na uniwersytecie. Jego celem jest określenie poziomu kandydatów na studia w zakresie translacji lub innego kierunku bazującego na pewnej wiedzy i umiejętnościach. Może także stanowić narzędzie pomiaru dla celów reorganizacji programu nauczania. Od wyników zależy, czy wydział będzie musiał wprowadzić kurs intensywny lub wyrównawczy. Z drugiej strony, bardziej zaawansowanym grupom trzeba podwyższyć poprzeczkę, jeśli poziom studentów jest wyższy niż w poprzednich rocznikach. Takie testy są praktycznym sposobem na analizowanie rozwoju studentów z roku na rok. Jednak by uniwersyteckie testy kwalifikacyjne były skuteczne, niezbędne są wnikliwe badania. Ich autorzy muszą być świadomi programu nauczania, a także jego wymagań w ramach uniwersytetu. Test kwalifikacyjny powinien lokalizować początkowy poziom studenta. Na przykład, w klasyfikacji studentów takich dziedzin, jak redagowanie i korekta, test musi sprawdzać, na ile opanowali adiustowanie, idiomy i składnię, by móc przypisać ich do odpowiedniej grupy.

Test diagnostyczny (ang. Diagnostic test) został stworzony w celu wychwycenia niedociągnięć studentów, zanim skończy się semestr lub nawet rok akademicki. Testy diagnostyczne i testy kwalifikacyjne różnią się celami; pierwsze stosuje się, by ułatwić studentom naukę, zachęcać ich do pracy nad zagadnieniami, które sprawiają im trudności. Na przykład, jeśli test na początku semestru wykazał, że student ma problemy z gramatyką języka hiszpańskiego i w połowie semestru nadal przejawia te same trudności, niezbędne jest znalezienie rozwiązania. Podobne funkcje mogą pełnić testy analizujące postępy w nauce (Heaton, 1990).

Wykładowcy najczęściej stosują test postępów w nauce (ang. Progress test). Jego zadaniem jest ustalenie, czy studenci zdołali opanować dotychczasowy materiał. Teoretycznie oceny testu powinny być wysokie, jeśli poziom nauczania był dostateczny, program nauczania został efektywnie ułożony, test dobrze skonstruowany, a studenci uważnie śledzili tok zajęć. Jeśli nie wszystkie wyniki przekraczają 75% próg punktowy, wykładowca powinien ustalić przyczynę takiej sytuacji i zmienić tygodniowy plan wykładów (Heaton, 1990).