Czytelnia / Kształcenie i zawód tłumacza

Na podstawie badań stanu nauczania języków obcych, przeprowadzonych w 1923 r., udowodniono, że żadna z metod nie może zagwarantować pomyślnych rezultatów (Richards i Rodgers, 1990).

W badaniach tych, opublikowanych jako „Raport Colemana" (Coleman Report), opowiedziano się za bardziej racjonalnym celem nauczania języka obcego, jakim jest rozwój jego biernej znajomości poprzez stopniowe wprowadzanie słów i konstrukcji gramatycznych przy pomocy prostych czytanek.

Coleman (1929) zaproponował kompromisowe rozwiązanie odnośnie wykorzystywania przekładu, a mianowicie dopuszczał tłumaczenie niektórych fragmentów tekstu oraz konstrukcji gramatycznych.

Zezwalał on także na posługiwanie się językiem ojczystym. Po raz kolejny przekład mógł zyskać miano techniki. Coleman zezwalał na używanie go dla lepszego zrozumienia i interpretacji fragmentów tekstu.

Podobnie jak metoda bezpośrednia, metoda audiolingwalna (the Audio-Lingual Method) była próbą rozwijania sprawności językowych bez jakiegokolwiek odnoszenia się do języka ojczystego.

To podejście odrzucało tłumaczenie dlatego, że nazbyt obciąża umysł, natomiast kładło nacisk na wykształcenie i uwarunkowanie nawyków językowych, które nie wymagają wysiłku intelektualnego.

Zgodnie z tym podejściem, w procesie wykształcania się nawyków językowych poprzez bodziec i reakcję dotychczasowe przyzwyczajenia zwykle stawały na przeszkodzie nabywanym. Teoria przewidywała negatywny transfer z języka pierwszego do drugiego.

Dlatego też wierzono, że wyeliminowanie języka ojczystego z procesu uczenia się ułatwi opanowanie języka drugiego lub obcego.

Jednak w reakcji na metodę audiolingwalną podejście kognitywne (the Cognitive Approach) przyczyniło się do odkrycia na nowo wartościowych elementów poprzednich metod i wzrostu wagi tłumaczenia (Stern, 1991). Tym samym położono nacisk na rolę umysłu, aktywność mentalną oraz świadome i rozumowe przyswajanie wiedzy.

Naturalnym rezultatem tego było odrodzenie się tłumaczenia jako sposobu na skontekstualizowane uczenie się. Podejście komunikacyjne (the Communicative Approach) z początku przeciwstawiało się wykorzystywaniu przekładu w nauczaniu, jednak z czasem stało się bardziej elastyczne.

Potwierdzeniem tego może być wprowadzenie ćwiczeń translacyjnych w podręcznikach „Headway". Nie licząc tych nieustannych „wzlotów" i „upadków", istnieje wiele powodów i naturalnych korzyści przemawiających za używaniem przekładu jako narzędzia metodycznego.

Powody, dla których warto wykorzystywać przekład jako metodę nauczania

1.     Opinie i odczucia uczniów dotyczące nauki języka są bardzo ważne w procesie nauczania i powinny być brane pod uwagę podczas planowania przebiegu zajęć (Nunnan 1999). W przypadku wielu uczniów wspomaganie się językiem ojczystym jest nieuniknione.