Czytelnia / Kształcenie i zawód tłumacza

System ten stanowi pozostałość po faszystowskiej Carta del Lavoro, na której opiera się CLT. Niższa izba to Junta de Conciliaçăo e Julgamento—JCJ (Rada Rozstrzygania Sporów Pracowniczych) składająca się z  juízes classistas (ławnicy  reprezentujący pracowników i pracodawców, w kolejności) i jeden juiz togado (sędzia).

System ten był mocno krytykowany przez długi czas, ponieważ jak utrzymywano, juízes classistas nie są niezależni ani odpowiednio kompetentni do wykonywania swoich obowiązków.

Często strony osiągają porozumienie na mocy wytycznych JCJ lub akceptują decyzję JCJ. W niektórych przypadkach jedna ze stron może się odwołać do Tribunal Regional do Trabalho—TRT (Rejonowy Sąd Apelacyjny), który funkcjonuje bardziej jak zwykły sąd. Osoby niezadowolone z wyroku TRT mogą się odwołać do Tribunal Superior do Trabalho—TST (Apelacyjny Sąd Pracy) a nawet do Supremo Tribunal Federal—STF (Sąd Najwyższy).

Niektórzy prawnicy lubią nazywać STF pretório excelso, co często dezorientuje tłumaczy, a nie powinno. Krzywdy przedstawiane przed JCJ zwane są dissídio i mogą być individual lub coletivo, w zależności czy jest to skarga jednej osoby, czy zbiorowa. Dissídio coletivo często oparta jest na a reivindicaçăo por aumento de salário (roszczenie o podniesienie pensji).

Jest ono uznawane za zwykłe zażalenie i przedstawiane zazwyczaj przed TRT lub TST, gdzie przyznawane jest pewne podniesienie pensji. Nazywane jest aumento concedido em razăo do dissídio coletivo (podwyżka przydzielona na mocy porozumienia). Jednakże czasami określana jako dissídio, w takim przypadku może być tłumaczona: roczna podwyżka.

Salário jest kolejnym problematycznym słowem, ponieważ tłumaczony jako pensja, ale oznacza częściej zarobek. Salário mínimo oznacza minimalne wynagrodzenie, jak zgodzi się większość. Otrzymywanie minimalnego wynagrodzenia uważane jest za wstydliwe, więc podczas zwykłych rozmów często używane jest słowo salário, pomijając słowo mínimo, by uniknąć zakłopotania.

Inne słowa odnoszące sie do stosunków pracowniczych wydają się równie niezręczne i niepoprawne politycznie. Przykład: Jeśli dostaniesz pracę (emprego), zostajesz zatrudniony (empregado), prawda? Prawnie tak, to jasne. Pracodawca staje się twoim empregador i jesteście związani vínculo empregatício (stosunkiem zatrudnienia). Zwrot ten jest ogólnie  akceptowany. Jednak  empregado nie jest uznawany.

Jeśli dostałeś pracę, związek nazwie cię trabalhador (pracownik). Będziesz mógł powiedzieć: Ja trabalha na... (pracuję ...). Będziesz nazywał swoją pracę o serviço lub a firma. Nigdy nie powiesz Emprego, empregado. Nawet nie o empregadas [domésticas], osobach, które kiedyś nazywaliśmy pokojówkami. Najśmieszniejsze jest to, że przez długi czas empregadas walczyły o to, by być prawnie określanymi empregadas (pracownicy) przez każdego, kto ich zatrudni i żeby być tak traktowanymi, z carteira assinada, direitos itp.

Jednak gdy uchwalono takie prawo, nagle słowo empregada stało się politycznie niepoprawne.  Obecnie nazywa się je auxiliares domésticas, a senhora que trabalha lá em casa a nawet secretárias do lar.