Czytelnia

Techniki, które stosowali tłumacze wczesnorzymscy tacy jak Liwiusz Andronikus, wielki mówca Marcus Tullius Cicero, Quintus Horatius Flaccus, znany jako Horacy, oraz Katullus, czyli Gaius Valerius Catullus okazały się najbardziej właściwe i praktyczne w odniesieniu do danego fragmentu tekstu w języku joruba. Nie popierali oni tłumaczenia słowo w słowo, a kładli większy nacisk na znaczenie.

Nassima El Madjina cytując Cycerona przestrzega przed tłumaczeniem słowo w słowo, ale zachęca do przekazywania myśli (znaczenia) (Madjina 2001: 2). Inni teoretycy przekładu w większości idą śladami Cycerona, wprowadzając dalsze udoskonalenia i dodając więcej szczegółów do jego techniki.

Nazwa „Ayandele" pojawiająca się w Tal'ópa ọmọọba oznacza profesjonalnego muzyka grającego na bębnie i jest używana w odniesieniu do wszystkich takich muzyków z ludu Joruba.

Muzyk ten specjalizuje się w grze na bębnach i w przekazie słownym przy akompaniamencie tego instrumentu. Za grę na bębnie otrzymuje zapłatę, a towarzyszy mu osoba wyśpiewująca modlitwę.

Część poetycka zawarta na stronach 44-45 Tal'ópa ọmọọba stanowi transkrypcję słów wyśpiewywanej modlitwy, opierającej się na tym, co przekazuje Ayandele grając na bębnie.

W procesie spisywania dźwięków bębna w formie słów pewna część informacji zostaje utracona, ponieważ nie jest przekazana główna cecha charakterystyczna instrumentu, czyli dźwięk. Jednakże to, czy znaczenie jest poprawnie wyrażane za pomocą słów przez wyśpiewującego modlitwę, zależy od jego własnych umiejętności i kompetencji.

Transkrypcja przyjmuje często formę przypowieści, przysłów lub poezji. Wprowadzenie dźwięku bębna zwiększyło stopień trudności prowadzonych badań. Istotne okazuje się, żeby oprócz słowa, stylu i tonu wziąć pod uwagę dźwięk bębna, który przekazuje wiadomość.

Podczas gdy wrażenia estetyczne towarzyszące wygrywanej na bębnie informacji są przekazywane w znikomym stopniu, tłumaczenie na język francuski powoduje dalszą utratę pewnych jej aspektów.

Osoba wyśpiewująca modlitwę nie znajduje odniesienia w kulturze francuskiej. Większość języków tonalnych, podobnie jak joruba, jest nadal w sposób szczególny powiązana z naturą i interpretują one zjawiska naturalne w sposób duchowy, często odnosząc się do przeszłości.

W krajach najbardziej rozwiniętych używa się języków nietonalnych, gdzie wykalkulowane rozumowanie bierze górę nad intuicją i postępowaniem opartym na uczuciach, co charakteryzowało języki tonalne.

Melodyjne słowa zdecydowanie dominują w językach tonalnych, natomiast te nietonalne wydają się być bardziej naukowe i nowatorskie.

Opierając się na opracowaniu autorstwa Shi Aiwei (Translatum Journal, Issue 5), można stwierdzić, że każde tłumaczenie, które nie spełnia funkcji estetycznej, jest marnym tłumaczeniem, niezależnie od tego, jak dobrze jest przedstawione.