Czytelnia

Przy drugim podejściu autor stworzy kolejną wersję tłumaczenia, która znów będzie się nieco różniła od oryginału i pierwszej przetłumaczonej wersji. Co więcej, ciągłe opracowywanie teorii translacji wskazuje na to, że ludzie nadal nie zdołali zaspokoić potrzeby doskonałości w tłumaczeniu, zostawiając w ten sposób miejsce na prowadzenie dalszych badań.

Przyjmując bardziej praktyczne niż teoretyczne podejście, tłumaczenie powinno być postrzegane jako próba właściwego zrozumienia myśli autora. W tłumaczeniu w większym stopniu jest to kwestia satysfakcji niż doskonałości.

Poczucie satysfakcji w tłumaczeniu odnosi się do umiejętności zminimalizowania różnic pomiędzy teorią i praktyką.

Problemy stają się bardziej widoczne, kiedy ma się do czynienia z językiem tonalnym i takim, który nie jest tonalny. Stąd, pomimo rozdźwięku pomiędzy teorią i praktyką przekładu, podejmuje się próby zmniejszenia tej przepaści.

Naszym celem było użycie różnych teorii i technik translacji w tłumaczeniu na język francuski fragmentu książki Tal'ópa ọmọọba autorstwa Koli Akinladego oraz na zakończenie, osiągnięcie konsensusu w kwestii teorii translacji.

W poszukiwaniu zgodnej definicji translacji

 Praktyczny przekład w niniejszej pracy dotyczy tonalnego języka joruba i nietonalnego francuskiego, który jest językiem międzynarodowym.

Książka Tal'ópa ọmọọba, której autorem jest Kola Akinlade, została napisana w języku joruba z przeznaczeniem dla Jorubów jako jej docelowych odbiorców.

Joruba jest jednym z języków kwa (Ihenacho 1979: 61; Le Courrier 1990: 49), używa go prawie 25 milionów mieszkańców Afryki Subsaharyjskiej, głównie w krajach takich jak Nigeria, Benin, Togo, ale również na terenie Brazylii i Kuby (Atlas of World's Languages 1994).

W odróżnieniu od systemu języków europejskich, natomiast podobnie jak wiele innych języków afrykańskich, joruba jest językiem tonalnym, a w komunikacji na długie dystanse towarzyszą mu uderzenia bębna.

Ton jest dla joruby niezbędnym elementem w wymowie słów, jak również w budowie gramatycznej zdań. Wyróżnia się trzy rodzaje tonów: niskie, średnie i wysokie. Odgrywa to istotną rolę w rozumieniu tekstów w tym języku (Delano 1965).

Niniejsza praca celowo została oparta na książce napisanej w języku joruba, przy uwzględnieniu tego, że Babalola (cytowany przez Ekundayo Simpsona) ostrzegał przed trudnościami napotykanymi w trakcie tłumaczenia poezji z joruby na język nietonalny, jakim jest na przykład angielski.

Dodał on ponadto, że możliwe jest przetłumaczenie głównego sensu, ale rytm języka tonalnego właściwy dla joruby staje się nieosiągalny w języku nietonalnym. (Simpson 1979: 77).

Finch również zauważa, że języki na różne sposoby wyrażają emocje i myśli swoich użytkowników. Jego zdaniem język afrykański, posiadający rozbudowane nazewnictwo elementów związanych z naturą, może nie zawierać słów niezbędnych do przetłumaczenia pojęć technicznych znanych na Zachodzie. Stąd w praktyce znajduje się sposoby na pokonanie tych barier językowych (Finch 1969: 5).