Czytelnia

Poboczne znaczenie zaimka kita w indonezyjskim dialekcie Engrekang (Celebes Południowy/Sulawesi) oraz w Minahasa (Celebes Północny/Sulawesi) narusza standardowe zastosowanie zaimków. W dialekcie Engrekang, kita oznacza you, 2. osoba liczby pojedynczej i/lub 2. osoba liczby mnogiej, natomiast w dialekcie Minahasa kita oznacza I, 1. osoba liczby pojedynczej.

Tak więc zanim zdanie Kita harus menelepon isteri kita zostanie przetłumaczone na język angielski, tłumacz powinien się upewnić czy kita w tym zdaniu ma znaczenie my, ty czy ja. Jeśli tekst źródłowy był w dialekcie Engrekang, poprawne tłumaczenie brzmiałoby You must call your wife. Jeśli natomiast tekst byłby w dialekcie Minahasa, należałoby to zdanie przetłumaczyć jako: I must call my wife.

Jest to kwestia również bardzo istotna dla tłumaczy ustnych. Przed tłumaczeniem każdy tłumacz powinien się dowiedzieć, czy mówca pochodzi z Engrekang czy z Minahasa.

Ponadto, indonezyjski zaimek kami w pierwszej części zdania, które pojawia się w oficjalnych listach, np. Bersama ini kami memberitahukan bahwa... (dosłownie: Herewith we advise you that...) poprawnie powinien być przetłumaczony jako Herewith I advise you that.... pod warunkiem, że osoba pisząca ten tekst nie reprezentuje większej grupy ludzi.

W tym przypadku powinno się użyć 1.osoby liczby pojedynczej - I, ponieważ kami (my: z wyłączeniem czytelnika) jest w Indonezji formą używaną zwykle w listach oficjalnych, jako grzeczny i formalny sposób określania siebie (osoby piszącej dany list) w tekście. Dla porównania, zdanie w języku angielskim: I am very pleased to advise you that... powinno być przetłumaczone jako: kami dengan senang hati memberitahukan bahwa...

Tak więc, jeśli w kontekście słowo kami określa w listach oficjalnych grupę ludzi, powinno być przetłumaczone jako we, podczas gdy I w listach oficjalnych jest zawsze tłumaczone jako kami.

Larson (Larson, 1984: 126) wspomina, że w języku angielskim często można zauważyć, iż mówca rozpoczyna przemówienie od zdania: Today we are going to talk about such and such. Dopiero wtedy przechodzi się do konkretnej treści przemówienia. Formę tę w języku angielskim nazywamy edytorskim we.

Edytorskie we jest pobocznym znaczeniem zaimka we, dla którego stosuje się formę liczby mnogiej w znaczeniu liczby pojedynczej. W języku angielskim można spotkać również zdania, w których zaimek we jest użyty w znaczeniu you, czyli jako 2. osoba. Przeanalizujmy następujący przykład (zaczerpnięte z Eunice Pike):

  1. Pielęgniarka: It's time for us to take our medicine now.
  2. Pielęgniarka: Shall we take our bath now?
  3. Matka: Let's be quiet, shall we?
  4. Nauczyciel: We' re not going to shout, we'll walk quitely to our places.
  5. Kiedy dziecko się zgubi i zostaje odnalezione przez daną osobę, ta osoba może powiedzieć do matki: We couldn't find mother. We couldn't find Daddy and we were so frightened.

Jeśli w tych przykładach zaimek we miałby swoje podstawowe znaczenie, wówczas pielęgniarka też by brała lekarstwo, matka byłaby cicho, nauczyciel nie krzyczałby, a osoba, która odnalazła dziecko, również by się bała. Jednak nie o to chodzi w tych zdaniach.