Czytelnia

Ponadto otwierano wydawnictwa publikującego prace tłumaczone, a także wdrażano do programu nauczania wiedzę i pomysły nabyte dzięki tłumaczeniom. W 1861 roku utworzono coś w rodzaju ministerstwa spraw zagranicznych, które miało zajmować się wszystkimi sprawami związanymi z zagranicą.

W roku 1862 utworzono wielojęzyczną szkołę (Tong Wen Guan), w której uczono języków obcych i innych odbiegających od tradycji chińskiej przedmiotów. Od tamtej pory powstawało coraz więcej instytucji tłumaczeniowych, zakładanych przez misjonarzy lub ludność chińską bądź też dzięki staraniom obu stron.

Pojawiało się także coraz więcej instytucji, w skład których wchodziły głównie stowarzyszenia misjonarskie (np. wydawnictwo London Mission Press, stowarzyszenie School and Textbook Series Committee), chińskie agencje rządowe, a także prywatne wydawnictwa ( np. Tong Wen Guan, Jiangnan Arsenal Translation Buremu, czy Guang Xue Hui), które tłumaczyły i wydawały zachodnie publikacje.

Filologia klasyczna została zastąpiona przez program nauczania, zawierający sporą ilość elementów zachodnich. „ Treść intelektualna nowej edukacji, tak jak w Japonii, zawierała teraz elementy zachodnie" (Fairbanks 1989:394).

Po tym jak szkołę Tong Wen Guan otwarto w takich miastach jak Szanghaj czy Guangzhou, została ona utworzona również w stolicy kraju. Umożliwiło to naukę zarówno filologii klasycznej, niezbędnej do zdania egzaminów państwowych, jak i kształcenia się w innych przedmiotach, opartych na wiedzy zaczerpniętej z tłumaczeń.

Typowym przykładem na to, jak bardzo dyskurs rozprzestrzenił się dzięki wsparciu różnych instytucji, jest sposób, w jaki pojęcie „selekcji naturalnej" oraz hasło  „przetrwa najsilniejszy" obiegły Chiny: wkrótce po tym, jak w 1898 roku Yan Fu opublikował swoje tłumaczenie „Ewolucji i etyki" napisanej przez T.H. Huxleya, wyżej wymienione pojęcia stały się najczęściej poruszanymi tematami.

Intelektualiści opisywali te tematy w artykułach do gazet, a dzieci w szkole opisywały je w swoich esejach.

Tłumaczenia były w tamtych czasach regulowane przez konwencje, normy i reguły. Normy nie tylko wyznaczały reguły tłumaczeniowe, lecz także definiowały samo pojęcie tłumaczenia.

Jasno określały, co było tłumaczeniem, a co nie. Pojęcie poprawności tłumaczeniowej określanej przez normy nie było neutralne, ale kulturowe: poprawne było tłumaczenie zgodne z oczekiwaniami dotyczącymi dobrego tłumaczenia, a oczekiwania te były ściśle powiązane z ideologią.

Ze spojrzenia ideologicznego, zakorzenionego w normach, powstał spis samookreślającej się kultury. Wskazywało to na ograniczenia w samym zamyśle i czynności tłumaczenia: rekonstrukcja tekstu zagranicznego zgodnie z zasadami i wierzeniami uprzednio istniejącymi w Chinach zawsze podlegała hierarchiom dominacji i marginalności.

W późnym okresie panowania dynastii Qing, tłumaczenie nigdy nie było przekazywane w sposób bezpośredni. Tłumacz musiał pokonywać bariery lingwistyczne i kulturowe tekstu zagranicznego, redukując je i zastępując innymi, głównie rodzimymi elementami, czyli takimi, które pochodziły z języka i kultury chińskiej.