Czytelnia

Na poetykę składa się inwentarz oraz element funkcjonalny. Lefevere opisał to jako „inwentarz środków literackich, gatunków, motywów, przykładowych postaci i sytuacji oraz symboli", a ponadto „ określenie roli jaką powinna odgrywać literatura w całym systemie społecznym" (1992:26).

Patron, ekspert literacki, ideologia i poetyka wspólnie kontrolują system literacki, a więc także tworzenie i rozpowszechnianie literatury.

Poza tekstami literackimi do tych ograniczeń muszą stosować się także tłumaczenia, które Lefevere podciąga pod patronat „redagowania", mając na myśli każdy tekst stworzony na bazie innego, który musi zostać poddany pewnej ideologii lub poetyce.

Lefevere wymienia jeszcze dwa elementy zaliczające się do ograniczeń: wszechświat dysputy oraz języki źródłowe i docelowe.

W pierwszym przypadku chodzi o temat tekstu źródłowego, przedmioty, obyczaje i wierzenia, które ten tekst opisuje, i które mogą być obraźliwe lub niedopuszczalne dla docelowego czytelnika. W drugim przypadku chodzi o różnice pomiędzy językami.

Lefevere podkreśla, że ograniczenia stanowią czynniki warunkujące, ale nie są one nieprzekraczalne. Nie każdy musi się do nich stosować. Autor odnosi się tutaj do ideologii tłumacza, tzn. jego osobistych wartości i podejścia do tych ograniczeń.

Lefevere uważa, że tłumaczenie to gra językowa, osadzona w pewnych normach stosowanych w samej grze, ale nie ograniczających się tylko do nich. Polega to na jednoczesnym stosowaniu się do norm, na ich zmienianiu i tworzeniu.

3. Tłumaczenie jako dyskurs: E-C tłumaczenia w późnym okresie panowania dynastii Qing

Patrząc z innej perspektywy, tłumaczenie może być traktowane jako dyskurs, który jest manipulowany, ale także manipuluje czymś, co nie jest ani nieświadome, ani nieprzekładalne, ale za to jest przesycone ideologią (założeniami, wartościami i wierzeniami, które stanowią jedność i kierują sposobem życia i myślenia ludzi, a także, w sposób świadomy lub nie, porządkują i przedstawiają ich doświadczenia).

Ma ono także swój nakład i jest rozpowszechniane dzięki wsparciu różnych instytucji (uniwersytetów, szkół, wydawnictw, gazet, bibliotek itd.), a w swojej realizacji kieruje się pewnymi regułami i konwencjami.

U schyłku panowania dynastii Qing tłumaczenie (zwłaszcza literatury zachodniej) było prostą i czystą rozmową (Cheung 1998:141).

Sposób, w jaki Chiny przejmowały wzorce zachodnie, odpowiadał przemianom społecznym w tym kraju. Jednakże wytyczne, które dalej funkcjonowały, przypominały o „chińskiej nauce dla niezbędnych zasad" i „zachodniej nauce dla umiejętności praktycznych".

Zadaniem tych wytycznych było zachowanie tradycyjnych wartości podczas przejmowania nauki i technologii zachodniej. Nauka ta została ujęta w tradycyjnej dychotomii neokonfucjanizmu: „achodni" dla Chińczyków oznacza „ostateczny" (Yu Yuhe 1997:165).

Tłumaczenia zaczęły zatem być wspierane przez różne instytucje, czego dowodem było utworzenie przez rząd biur tłumaczeniowych i szkół dla tłumaczy w różnych częściach kraju.