Czytelnia

Nazwa oficjalna „da rigeueur", pojawiająca się w liście dyplomatycznym lub tekście traktatu międzynarodowego, brzmiałaby nienaturalnie w korespondencji prywatnej.

Dla tłumacza dokonującego przekładu na język fiński bądź na niego tłumaczącego, Nähri (1994) podaje oficjalne nazwy państw w językach: fińskim, szwedzkim, angielskim, niemieckim, rosyjskim oraz francuskim.

Aby uzyskać więcej informacji na temat nazw geograficznych w różnych językach, warto skorzystać z bazy danych stworzonej przez Instytut Języka Estońskiego (IJE). Jest to doskonałe źródło dostępne pod adresem: http://www.eki.ee.

2.2.2 Nazwy miejscowe

Nazwy większych i mniejszych miast czy wiosek to przykłady nazw miejscowych. Problemu nie stanowią stosunkowo mało istotne miejscowości, które zostają zachowane w tłumaczeniu w formie oryginalnej.

Miasto Rauma nie zmienia swojej nazwy, podobnie będzie w przypadku miast Ontario oraz London. Przy mniejszych miejscowościach warto załączyć komentarz ilustrujący rodzaj miejsca. W przypadku Kousamo możemy nazwę przekształcić w „północno-wschodnie fińskie miasto Kuosamo".

Po drugiej stronie skali, duże miasta często przybierają nazwy umowne, używane w językach obcych. „København" staje się wtedy „Kööpenhamina", „Köpenhamn", „Kopenhagen", „Copenhague" itp., w zależności od języka.

W niektórych przypadkach nazwa zwyczajowa zmienia się nie do poznania, kiedy np. „København" przeistacza się w „Copenhagen", a niemieckie miasto „München" staje się „Monaco di Bariera" w języku włoskim.

W państwach z dwoma językami narodowymi, takich jak Finlandia, pojawia się szczególny problem.

Tłumaczowi języków obcych nasuwa się oczywiste pytanie, czy powinien zachować w tekście oryginalną nazwę fińską bądź szwedzką, która pojawia się w tekście źródłowym, a może powinien użyć obu nazw lub znaleźć inne rozwiązanie? Problemem tym zajmowali się Paikkala i Reuter (1997).

Wspomniany problem ma swe podłoże w fakcie, iż Finlandia jest państwem posiadającym dwa języki narodowe: fiński oraz szwedzki (w konstytucji tylko te dwa języki noszą miano języków narodowych, co odnosi się do osobnych aktów prawnych dotyczących osób używających języka Saami bądź języka migowego. W świetle konstytucji obydwa języki narodowe posiadają równy status.

Na szczeblu lokalnym każda miejscowość jest mono- lub bilingwalna. W świetle obecnych przepisów dana miejscowość uprawniona jest do używania  jednego języka, jeśli wszyscy jej mieszkańcy posługują się danym językiem państwowym, a także jeśli mniejszość językowa nie przekracza 8% całości populacji.

Jeśli natomiast mniejszość językowa stanowi ponad 8% całości mieszkańców liczącej 3 000, wtedy okręg administracyjny posiada dwa języki urzędowe.

Aby uniknąć niepożądanego „efektu huśtawki" (gdy mniejszość językowa kurczy się), musi ona osiągnąć pułap 6% (oraz nie przekraczać 3 000), aby mogła zostać oficjalnie uznana na okręg administracyjny z dwoma językami urzędowymi.