Czytelnia

Nazwa własna właściwa zostaje przybliżona w niniejszym artykule ze względu na cechy wspólne, które łączą ją z pierwszą grupą nazw własnych.

2. Nazwy własne w przekładzie

Istnieje kilka sposobów prezentowania nazw własnych w przekładzie.

Po pierwsze, możemy przenieść ją z tekstu źródłowego (wyjątków dokonuje się w przypadku możliwości transliteracji lub transkrypcji w zależności od pary języków).

Po drugie, można dokonać częściowego transferu z języka źródłowego (JŹ) oraz częściowego przekładu.

Trzecim wyjściem jest zastąpienie nazw własnych mniej lub bardziej odmiennymi nazwami z języku docelowym (JD). Ostatecznie, można całkowicie zrezygnować z tłumaczenia nazwy własnej. W dalszych rozważaniach postaram się przybliżyć tę klasyfikację.

2.1 Główne rozważania

Przekład, jakiego dokonujemy, zakotwiczony jest w kontekście kulturowym, nigdy w próżni. Czynniki jezykowozewnętrzne, takie jak sytuacja, w której zachodzi komunikacja, nakładają pewne ograniczenia na wolność doboru ekwiwalentów przez tłumacza.

Pomijając te ograniczenia, istnieją czynniki pragmatyczne, które narzucają tłumaczowi strategie tłumaczeniowe, które muszą znaleźć zastosowanie w przekładzie nazw własnych.

Biorąc pod uwagę powyższy podział na nazwy własne właściwe oraz nazwy własne przedłużone, zasada głosi, iż ten pierwszy rodzaj zostaje przeniesiony w całości do języka docelowego.

W drugiej grupie części kluczowe zostają przetłumaczone, jednakże należy traktować sytuację komunikacyjną jako całość. Przykładowo, nazwy instytucji rzadko specyfikują kraj, w którym się znajdują, np.„eduskunta Parlament".

Jeżeli brakuje takiej informacji w tłumaczonym tekście, warto posłużyć się przymiotnikiem, który dostarczy niezbędnej informacji: „Kansalliooppera" - „Fińska Opera Narodowa".

Powyższa klasyfikacja z punktu widzenia lingwistycznego mogłaby zostać zaprezentowana w dalszej części artykułu, jednakże w formie obecnej unikniemy zbędnych powtórzeń.

Przedmiotem dalszej dyskusji będą nazwy własne odnoszące się do szczególnego referenta, np. nazwy geograficzne, nazwy osobowe itp. Umożliwi to czytelnikowi bezpośredni dostęp do interesującej go grupy nazw własnych.

2.2. Nazwy geograficzne

2.2.1 Nazwy krajów i regionów geograficznych

Nazwy państw rzadko stanowią problem dla tłumacza, ponieważ w językach fińskim oraz angielskim istnieją listy oficjalnych nazw państw, z których można skorzystać. W kilku przypadkach pojawiają się rozbieżności wynikające ze stopnia formalności tekstu.