Czytelnia

1. Nazwy własne (NW) nie pozwalają, aby zaimek wskazujący występował jako określnik w zdaniu. Nienaturalnie brzmi zdanie: „Ten Jan właśnie kupił samochód". Jednakże, zakładając, iż istnieje kilku Janów, spośród których pragniemy wyróżnić jedną osobę, w takiej sytuacji użyjemy imienia „Jan" jako rzeczownika pospolitego, który oznacza każdą osobę o imieniu Jan;

2. Nazwy własne nie zezwalają na obecność zaimka względnego w zdaniu lub zdania względnego.

W zdaniu: „Sędziwy Szekspir czuł zbliżającą się śmierć", porównamy jedno z kilku odczuć osoby o imieniu Szekspir. W tym wypadku, z gramatycznego punktu widzenia, wyraz ten użyty zostanie jako nazwa pospolita.

Ta sama reguła odnosi się do zdań, takich jak: „Ona nie jest już tą Ewą, którą była niegdyś". To przeczenie rozpatrywane jest na podstawie charakterystyki danej osoby.

Innym sposobem ujęcia tego tematu byłoby stwierdzenie, iż mamy do czynienia z dwoma homonimami, odpowiednio „Jan" lub „Szekspir", z których jeden jest nazwą własną, a drugi rzeczownikiem pospolitym.

Jeśli w danej sytuacji komunikacyjnej odnosimy się do odpowiednika unikatowego, to mamy do czynienia z nazwą własną, jeśli tak nie jest, odnosimy się wtedy do nazwy pospolitej.

3. Opozycja pomiędzy rodzajnikiem określonym oraz nieokreślonym zostaje zneutralizowana w nazwach własnych (dana nazwa własna przyjmuje rodzajnik zerowy, jak w przykładach „John", „London", lub niezmiennie przyjmuje rodzajnik określony, jak w przykładach: „the Strand" [ulica w Londynie], „the Haymarket" [nazwa dzielnicy Edynburga oraz sieci hoteli], „the Queen Elizabeth" [królowa Elżbieta].

Pozorny kontrprzykład, taki jak: „To nie jest ten Jan, o którym mówiłam", to przykład, w którym imię „Jan" zostaje użyte jako nazwa pospolita.

Innymi słowami, to czynniki sytuacyjne decydują o tym, czy dany rzeczownik jest nazwą własną czy pospolitą.

Jeśli w danej sytuacji pada nazwa własna z wieloma referentami (np. „ten Jan", „dwóch Janów"), mamy do czynienia z rzeczownikiem pospolitym, który brzmi identycznie jak nazwa własna.

Wyżej wymienione cechy wynikają bezpośrednio z faktu, iż nazwy własne odnoszą się do referentów unikatowych. W przykładzie „Randolf był prawdziwym Churchillem" nazwisko zostaje użyte w znaczeniu „członek rodziny Churchillów", czyli jako nazwa własna.

 Nie zawsze łatwo zdecydować, czy dany rzeczownik jest nazwą własną, czy nazwą pospolitą. Bywa, iż mamy do czynienia z przypadkami skrajnymi, które mogą zostać przyporządkowane do obu tych grup. Oznacza to, iż dany rzeczownik zostaje zaklasyfikowany do danej kategorii w zależności od jego użycia.

Dla przykładu, nazwa pospolita odnosząca się do danej cechy pejzażu może zmienić się w nazwę własną, która posiada unikatowy odpowiednik. Przykładami takiego zjawiska są nazwy takie jak „wyspa Saari", „rzeka Kymi" i inne.