Czytelnia

Że Pangali skłonny był do tego rodzaju procederów, tego dowodem jest skandal jaki wynikł w 1789, gdy Porta dziwnie wcześnie dowiedziała się o tajnych szczegółach umowy przygotowanej przez Prusy. Tajemnice te zdradził prawdopodobnie Pangali, „un Grec de mauvaise reputation" — jak mówi o nim współczesny raport — którego kupił zdaje się poseł francuski. Rząd pruski zażądał od swego posła w Stambule, zresztą znanego orientalisty i tłumacza Wejsego, Dieza, aby wydalił Pangaliego ze służby, ale ten, wobec braku solidnych kandydatów na to stanowisko, nie mógł tego uczynić [40].

Ba, co więcej, w okresie rokowań Turcji z Austrią w Szystowie, gdzie Prusy występowały w roli mediatora, znaczenie Pangaliego, jako dragomana posła pruskiego, którym był nasz stary znajomy z Warszawy Lucchesini, jeszcze urosło, co wywołało szereg zdziwionych uwag we współczesnym raporcie francuskim. „Ministerium ottomańskie obdarza dzisiaj łaskami i prezentami Pangaliego, którego chciało jeszcze kilka miesięcy temu wysłać na galery, otrzymał on futro sobolowe (,,pelisse de Samour"), dano mu konia z uprzężą, wyróżnienie zastrzeżone dotychczas tylko dla ministrów. Zasypuje się łaskami najcenniejszymi w oczach tego Greka, którego Diez tylko dlatego przyjął, że nie miał osoby, któraby z równą łatwością mogła odwoływać i wytaczać znów nowe kłamstwa ..." [41].

W okresie rokowań w Szystowie Pangali zmarł tam 24 maja 1791 [42]. Dla wskazania koligacyj rodzinnych miedzy tymi rodzinami dragomańskimi dodać jeszcze musimy, że Pangali był szwagrem Giulianiego. W r. 1775 uzyskał nobilitację polską.

--
[40] Z i n k e i s e n, Gesch. des Osman. Reiches in Europa, VI, Gotha 1859, 734-735 i depesza Dieza do Hertzberga z Konstantynopola 24 stycznia 1790 u I o r g a, Acte śi fragmente, II, 1896, 293-294.
[41] Choiseul-Gouffier ze Stambułu do min. spr. zagr. Montmorina 22 października 1790 druk. u F i l i t t i I. C., , Bukareszt 1915, 528-529. [42] Luchesini do Hertzberga 24 maja 1791, V i v e n o t, Quellen, II, (1874), 134, 138.