Czytelnia

Stąd też, jeśli osoby prowadzące dany program nauczania wprowadzą do niego elementy profesjonalizacji, ułożą tenże kurs, mając na celu rozwinięcie umiejętności tłumaczeniowych studentów (uaktualniona definicja zob. PACTE 2000), to sprostają wymaganiom stawianym przez tę branżę.

Dzieje się tak ze względu na współczesne pojmowanie „umiejętności związanych z tłumaczeniem", jak zdefiniował to zespół PACTE (2000: 100), który uznaje wiele elementów za niezbędne, scharakteryzowanych podczas przeprowadzonych przez nich badań naukowych, dla tłumacza odnoszącego sukcesy we współczesnej branży tłumaczeniowej (por. Pym 2003).

Ich dążenie między innymi do zdefiniowania umiejętności związanych z tłumaczeniem odzwierciedla próbę profesjonalizowania szkolenia tłumaczy poprzez wprowadzenie „instrumentalnych umiejętności profesjonalnych", które obejmują niezbędną wiedzę i zdolności, mające związek z rynkiem tłumaczeniowym i tym zawodem.

Nauczanie studentów umiejętności tłumaczeniowych nie jest nowym pojęciem (zob. np. Wilss 1982; Nord 1991), lecz Kiraly (2000) poszerza je, aby wziąć pod uwagę potrzeby współczesnego rynku tłumaczeniowego.

Twierdzi on, że celem obecnych programów studiów w zakresie przekładu powinno być zachęcenie osób odbywających szkolenie do rozwijania swoich kwalifikacji jako tłumaczy, jak również do doskonalenia swoich umiejętności w zakresie tłumaczenia, aby byli oni odpowiednio przygotowani do pracy na rynku tłumaczeniowym.

Innymi słowy sugeruje, że od osób odbywających szkolenie powinno się wymagać, by doskonaliły umiejętności potrzebne do rozwinięcia podstaw swoich zdolności, jak również powinno się oczekiwać poszerzania umiejętności i wiedzy spoza dziedziny translacji.

Te dodatkowe elementy to profesjonalne i interpersonalne zdolności i wiedza, które Kiraly uznaje za zasadnicze, aby tłumacz mógł z powodzeniem pracować w branży tłumaczeniowej.

W związku z rozwojem programów studiów w zakresie przekładu w Wielkiej Brytanii zasugerowano wyłonienie się trzech odrębnych grup związanych z tłumaczeniem literackim.

Oczywiście kategoria obejmująca studia magisterskie na kierunku o specjalizacji z tłumaczenia literackiego umożliwia studentom uzyskanie formalnych uprawnień w tej dziedzinie.

Pomimo tego, że stosunkowo niewielu studentów kierunków z zakresu tłumaczenia literackiego zacznie pracować w tym zawodzie na pełen etat (Munday: wkrótce się ukaże), próby normalizowania tego zawodu oznaczały większy obowiązek nauczania osób odbywających szkolenie obejmujące praktyczny i zawodowy aspekt tłumaczenia, jak również teorię i metody translacyjne.

Proponuje się więc, aby trzecia zdefiniowana w tej pracy kategoria zapewniła studentom możliwość odbycia „szkolenia tłumaczy literackich".

Kładąc nacisk na „szkolenie" uczniów, ten typ programu studiów w zakresie tłumaczeń nie tylko obejmuje nauczanie tłumaczenia literackiego, lecz także bierze pod uwagę zmienny charakter kształcenia tłumaczy w czasach, gdy profesjonalizm jest szczególnie ważny w branży tłumaczeniowej.