Czytelnia

Pojawienie się oficjalnych kursów w zakresie tłumaczeń literackich w Wielkiej Brytanii.

Z historycznego punktu widzenia, oficjalne kształcenie w zakresie tłumaczeń wyodrębniło się z nauczania języków obcych.

Już w czasach republiki rzymskiej tłumaczenie było wykorzystywane w nauczaniu języków w systemach edukacyjnych w Europie (Lefevre 1992: 6).

Munday (wkrótce się ukaże) zauważa, że podczas epoki wiktoriańskiej tłumaczenie było nadal powszechne w nauczaniu filologii klasycznych w niezależnych szkołach brytyjskich, a także na Uniwersytecie Oksfordzkim i Cambridge.

Tak więc, pojęcie współczesnego „szkolenia tłumaczy literackich" rozwinęło się w dużej mierze z dziedziny nauczania tłumaczenia, które było obecne już we wczesnym kształceniu uniwersyteckim, początkowo na wydziale filologii klasycznej, a potem na wydziałach neofilologii i filologii angielskiej w Wielkiej Brytanii.

Nauczanie języka greckiego i łacińskiego w tych wczesnych środowiskach uniwersyteckich opierało się głównie na tłumaczeniach zarówno w formie ćwiczeń z tłumaczenia na język obcy, jak i z tłumaczenia „bez przygotowania" (Round 1998: 12).

Kiedy popularność programów obejmujących języki współczesne w szkolnictwie wyższym zaczęła rosnąć w drugiej połowie XX wieku, tłumaczenia nadal były narzędziami edukacyjnymi mającymi na celu rozwinięcie umiejętności językowych studentów.

Pomimo że w latach sześćdziesiątych przestano je wykorzystywać jako środki nauczania języka, Round (1998: 14) zauważa, że tłumaczenia nadal były pomocne w rozwoju i praktyce umiejętności studentów języków obcych.

Rozumowanie to doprowadziło z kolei do rozwoju zajęć translacyjnych jako formy ćwiczenia znajomości języków obcych w formie nieoficjalnych zajęć „warsztatowych " (ibid.).

Zachęcano tam studentów, by byli kreatywni i porzucili wykorzystywane zwykle w nauczaniu języków obcych tradycyjne podejście mimetyczne do tłumaczenia.

Środowisko warsztatowe rozwijało się dynamicznie, zwłaszcza w programach obejmujących zajęcia z twórczego pisania, prowadzonych przez amerykańskie uniwersytety, takie jak Iowa czy Dallas (jak podaje Venuti 1998: 314), gdzie dziedzina translacji szybko stała się przedmiotem badań w zakresie twórczego pisania, komparatystyki i kulturoznawstwa.

W latach sześćdziesiątych na brytyjskich uniwersytetach zaczęto interesować się postępami w dziedzinie translacji w Ameryce Północnej (Round 1998: 14-15) i wprowadzono opcję translacyjną w programach kierunków językowych i literackich na studiach licencjackich i magisterskich również w Wielkiej Brytanii.

Stało się to możliwe poprzez wprowadzenie pierwszego stopnia magistra na Uniwersytecie Essex, między innymi dzięki poparciu Donalda Daviego (poety i krytyka), który był tam profesorem literatury w latach 1964-68.

Artur Terry, egzaminator zewnętrzny na studiach magisterskich na Uniwersytecie Essex jako pierwszy wprowadził opcję translatoryczną na studiach językowych. Stało się to kiedy włączył moduł translacyjny w program studiów licencjackich na iberystyce, którą wykładał na Uniwersytecie Queens w Belfaście.