Czytelnia

Rzymianie, w dość wąskim wyborze przekładanych tekstów naukowych, skutecznie eliminowali myśl grecką - przywodzi to na myśl cień Venutiego i hegemonię przekładu.

Astronomia obejmowała etykę oraz opisy wszechświata i astrologię, które były niezwykle istotne dla utrzymania silnego i rozległego imperium. Korzyści wynikające ze wzbogacenia łaciny dzięki tłumaczeniom są nie do pominięcia.

Przekład myśli greckiej na język syryjski (odmiana aramejskiego) był prekursorem jej przekładu na język arabski za pomocą wersji syryjskiej.

Taka rola pośrednika była ignorowana, tak jak cała nauka w języku syryjskim, która według autora była znana z istotnego wpływu oraz znaczenia, przyczyniając się tym samym do językowej różnorodności Bliskiego Wschodu.

Co więcej, autor uważa, że widoczny jest wzrost znaczenia kulturowego języka, związany z tłumaczeniami tekstów syryjskich na język grecki, jako źródło „prawdy", w szczególności w odniesieniu do Biblii. Było to reakcją na tłumaczenia rozpraw o astronomii w języku syryjskim.

Tłumacze rozpoczęli debatę nad zaletami różnych podejść do przekładu dzieł greckich na język arabski, a dodatkowo dzięki cesarzowi rzymskiemu Seweriuszowi prowadzono rozważania o „lokalnej naturze wiedzy" (2002:75), gdzie język był czynnikiem pośredniczącym dla podstaw nauki.

Teksty z Persji i Indii także miały swój wkład w islamską astronomię dzięki wykorzystaniu elementów nauki greckiej, chociaż w tłumaczeniach na język arabski zebrane były elementy greckiej nauki już wcześniej przetłumaczonej z greckiego na te języki.

Przekład umożliwiał ciągłą wymianę wiedzy. Autor omawia „hellenizację muzułmańskich intelektualistów" (2002: 89) oraz sposób, w jaki wiedza ta została dostosowana do potrzeb islamu.

Wybór tekstów do tłumaczenia był przywilejem klas panujących, astrologia umożliwiała przewidywanie, alchemia obiecywała zdobycie bogactwa i jego kontrolę, a medycyna złagodzenie cierpienia. Wszystko to miało charakter utylitarny.

Dzięki skupieniu się na tych „użytecznych" tekstach, tłumacze mieli większą swobodę wyboru najlepszych przykładów wiedzy abstrakcyjnej (było to około IX w.).

Autor omawia jak przemieniały się techniki tłumaczenia w wyniku zmiany założonego celu, na podstawie przekształceń występujących w języku arabskim jako rezultatu tłumaczenia.

Do XI wieku zasadnicza część wiedzy była, według autora, przekazywana za pomocą języka arabskiego.

Natomiast w Europie w XIII wieku nastąpił wzrost handlu z krajami islamu i rozwój centrów życia muzułmańskiego w Toledo, Granadzie i Kordobie. Dzięki ich działalności w dziedzinie tłumaczeń zaczęto przejmować wiedzę naukową częściowo poprzez teksty arabskie.

Import papieru oraz przyborów do pisania spowodował ogromną zmianę w podejściu do czytania. Co więcej, pojawiły się nowe formy, takie jak listy, pamiętniki czy wiersze, które także wymagały tłumaczenia.