Czytelnia

Hermans, którego reputacja jako bezkompromisowego krytyka w kwestii studiów nad przekładem znalazła swoje odzwierciedlenie w jego pracy „Translating in Systems: Descriptive and System-oriendted Approaches Explained" (1999), analizuje dawne prace dotyczące przekładu literackiego, do których się odnoszono, i pokazuje mankamenty tych prac.

Jak zwraca uwagę, w „Dictionary of Translation Studies" (Shuttleworth & Cowie, 1997), co zaskakujące, nie ma hasła „przekład literacki".

Wskazuje także, że wkład Petera Busha w „Routledge Encyclopedia of Trenslation Studies", „Literary Translation: Practices" „unika tego tematu, deklarując, że «przekład literacki jest zadaniem przekładu literackiego»" (Kuhiwczak i Littau 2007: 81).

Dalej podkreśla fakt, iż „poszukiwanie definicji przekładu literackiego prowadzi donikąd" (78) i rozwija swoją argumentację, zwracając naszą uwagę na stworzone przez Cullera (1997) oraz Eagletona (1983) definicje literatury.

Wszystko to po to, aby wezwać nas do „podejścia do przekładu jako do zjawiska zasługującego na naszą uwagę na swoich własnych prawach" (Kuhiwczak i Littau 2007: 81).

Ponadto Hermans dokonuje podziału głównych kierunków rozwoju w dziedzinie przekładu literackiego na trzy kategorie: lingwistyka, funkcjonalizm oraz interwencjonizm, omawiając przy każdej kategorii sposób, w jaki zajęto się kwestią przekładu literackiego.

Hermans pokazuje, jak poststrukturalizm, wraz ze swoimi wątpliwościami co do niestabilności znaczenia i swoją krytyką reprezentacji, utorował sobie drogę do wprowadzenia teorii płci i teorii postkolonialnej do głównego nurtu studiów nad przekładem.

Niestety, autor nie podaje potencjalnych obszarów badań w przekładzie literackim. Jednakże uważna lektura niniejszego artykułu daje czytelnikowi pewne wskazówki.

Ostatni rozdział książki zatytułowany „Polityka a przekład" okazuje się być jednym z najciekawszych. Przedstawia on jasno, w jakim stopnia polityka jest obecna w naszym życiu, nie wspominając o przekładzie.

Christina Schäffner rozpoczyna swój opis, podając interesujące przykłady ostatnich wydarzeń politycznych, takie jak „brak tłumaczy języka arabskiego w strukturach FBI" i przystąpienie Bułgarii i Rumuni do Unii Europejskiej (143).

Prowadząc rozważania nad faktem, że przekład jest obecny we wszystkich rodzajach komunikacji politycznej, autorka patrzy na przekład i politykę z trzech różnych perspektyw: polityki przekładu, przekładu tekstów politycznych oraz upolitycznienia przekładu (dziedzina nauki).

W „Polityce tłumaczenia", która wpływa na wszystkie aspekty przekładu od momentu, kiedy tłumacz przyjmuje pracę do przełożenia, do czasu, kiedy zostaje ona opublikowana i przeczytana przez odbiorców, autorka odwołuje się do pojęcia patronatu (Lefevere 1992) i tego, jak może on nadać danemu przekładowi polityczny odcień i kierunek. To jeden z tych obszarów, który zwraca naszą uwagę na kwestię cenzury i kierunku  przekładu.