Czytelnia

Zdaniem Pyma stanowisko Venutiego jako teoretyka jest błędne, ponieważ nie dostrzega on „ich [francuscy i niemieccy filozofowie] wkładu i jest uważany za lepszego od nich tłumacza, gdyż podważa ich autorytet" (34).

Pym nie wyjaśnia dalej, dlaczego w ten sposób postrzega prace Venutiego jako tłumacza i teoretyka przekładu.

Jednakże  jego spostrzeżenie potwierdzające „biegłość przekładu" w pracach tłumaczeniowych Venutiego jest trafne. Ta sprawa po raz kolejny pokazuje rozbieżność pomiędzy teorią a praktyką w studiach nad przekładem. Ale nie możemy zapominać o tym, że Pym także pracował jako profesjonalny tłumacz.

Czytając jego długi, filozoficzny artykuł, mamy nadzieję znaleźć pewne rozwiązanie filozoficznych problemów, z którymi borykają się badacze dziedziny przekładu.

Pym raczej zachęca nas do „zwrócenia dialektycznej uwagi na to, co tłumacze robią i mówią" (podkreślono w oryginale, 44). To może być jego odpowiedź na moje obawy jako absolwenta studiów nad przekładem.

W rozdziale czwartym „A Companion to Translation Studies" Lynne Long podejmuje temat:  historia a przekład. Osobiście wolałbym, aby ten rozdział był również autorstwa Pyma, który ugruntował swoją pozycję w dziedzinie studiów nad przekładem już wcześniej, pisząc pracę zatytułowaną „Method in Translation History" (1998).

Jest ona jedną z najważniejszych prac dla każdego, kto chciałby prowadzić badania dotyczące historii w studiach nad przekładem. Jednakże artykuł Longa jest napisany dobrze i obejmuje szeroki zakres tematów dotyczących historii i przekładu.

Autor twierdzi, że „umieszczenie przełożonych tekstów w ich kontekście kulturowym pomaga zdefiniować i wyjaśnić strategie zastosowane przez ówczesnych tłumaczy, a zatem daje przynajmniej punkt wyjścia dla rozwijających się strategii" (Kuhiwczak i Littau 2007: 64).

Jedną z zalet omawianego artykułu jest metodologia, którą mogą się posłużyć studenci studiów nad przekładem, aby rozpocząć badania. Są to kwestie dotyczące języka, religii i filozofii oraz literaturoznawstwo.

W drugim przypadku autor twierdzi, że „ci, którzy dokonują przekładu świętych tekstów, często robią to z powodu silnych przekonań religijnych" (73).

Nie jest jasne, jakimi dowodami dysponuje Long na poparcie tej teorii ani w jakim stopniu może być ona uniwersalna.

Ostatnią część omawianego artykułu stanowi „przypis końcowy", który zawiera najbardziej przydatne uwagi dla tych, którzy chcieliby rozpocząć badania w dziedzinie przekładu i historii.

Dwie z tych wskazówek to zdefiniowanie „dziedziny nauki" (75) i potrzeba „zagłębiania się w inne spokrewnione z nią dyscypliny oraz badanie podobnych sytuacji w innych kontekstach" (76).

W rozdziale piątym zatytułowanym „Przekład literacki" Theo Hermans rozpoczyna swój opis pytaniem skierowanym do czytelników: „co jest charakterystyczne dla przekładu literackiego?"(77).