Czytelnia

Opuszczenie oznacza pominięcie słowa lub słów z tekstu wyjściowego podczas tłumaczenia. Ta procedura może być wynikiem zderzenia kultur języka wyjściowego i docelowego. Opuszczenia stosuje się najczęściej przy tłumaczeniu napisów do filmów.

Tłumacz opuszcza wyrazy, które nie posiadają swoich odpowiedników w tekście docelowym lub które mogą wzbudzić wrogość odbiorcy. Tłumacze języka arabskiego często opuszczają angielskie wulgaryzmy takie jak „fuck off" i „shit", kiedy tłumaczą filmy na arabski.

Stosują tę procedurę z szacunku do arabskich odbiorców, którzy ze względu na swoją kulturę mogą nie tolerować używania takich wyrazów. Opuszczenie jest również stosowane podczas tłumaczenia z marokańskiego arabskiego na angielski.

Marokański arabski: /3annaq SaHbo wmšaw bžuž lyid flyid/.          

Angielski: He held his boy friend tightly and went together. [Uścisnął serdecznie swojego przyjaciela i poszli razem.]

W tym przypadku tłumacz ominął arabskie słowa „lyid flyid", oznaczające „hand in hand" [ręka w rękę], ponieważ mogłoby to zmylić angielskich odbiorców, dla których byłaby to oznaka homoseksualizmu, a nie wyraz przyjaźni.

Krótko mówiąc, adaptacja jest z pewnością jedną z najbardziej złożonych procedur tłumaczeniowych. Sprawia ona, że tekst docelowy dobrze się czyta, pomaga też odbiorcom zrozumieć przekaz, obrazy, metafory i kulturę tekstu wyjściowego poprzez kulturę i język docelowy.

Zmiana kulturowa, parafraza i opuszczenie oferują wiele możliwości tłumaczeniowych. Należy jednak wspomnieć, że parafraza i opuszczenie są wciąż kontrowersyjnymi procedurami dla tych, którym zależy na zachowaniu wierności oryginałowi.

h)     Przypisy, uwagi i wyjaśnienia

Tłumacz stosuje te procedury, by wyjaśnić kulturowo związane słowo/wyrażenie lub terminologię techniczną odnoszącą się do konkretnej dziedziny. Procedury te mogą być stosowane w różnych miejscach wewnątrz tekstu.

Wyjaśnienia mogą pojawić się w tekście umieszczone w okrągłych lub kwadratowych nawiasach, jeżeli takie nie występują w oryginalnym tekście. Dodatkowe informacje są także podawane w formie adnotacji w dolnej części strony lub na końcu rozdziału, jeżeli ten nie jest zbyt długi.

Co więcej, wyjaśnienia mogą pojawić się na końcu książki jako przypisy posiadające swoje odnośniki w tekście. Ta ostatnia opcja jest rzadziej wykorzystywana, ponieważ czytelnika irytuje i wyczerpuje wyszukiwanie przypisów na końcu książki, gdy w tekście pojawi się obcy wyraz.

Wprowadzanie dodatkowych wyjaśnień do tekstu zależy od ogółu czytelników oraz różnicy pomiędzy językiem docelowym a językiem oryginału. Należy pamiętać, że nie wolno stosować tych procedur losowo.

Tłumacz powinien poprzedzić je krótkim wstępem, w którym omówi poziom trudności terminów stosowanych przez autora oraz sposób, w jaki je przetłumaczył i z pomocą, jakiej procedury to uczynił.