Czytelnia

Podczas procedury redukcji tłumacz częściej redukuje liczbę elementów niż formę tekstu języka wyjściowego. Ta procedura powinna być stosowana z uwzględnieniem zasady związku, która mówi o tym, że tłumacz nie powinien usuwać żadnych istotnych elementów tekstu w tłumaczeniu.

Przykładem redukcji jest tłumaczenie „science politique" jako „politics" [polityka]. W tym przypadku forma wyjściowa, składająca się z przymiotnika i rzeczownika, została przekształcona na rzeczownik („polityka") w języku docelowym.

g)     Adaptacja

Adaptacja to procedura, w której tłumacz zmienia treść i formę tekstu wyjściowego, tak by był zgodny z zasadami językowymi i kulturowymi społeczności mówiącej językiem docelowym.

Ta procedura to skuteczny sposób na radzenie sobie z kulturowo powiązanymi słowami/wyrażeniami, metaforami i obrazami w tłumaczeniu. Oznacza to, że tłumacz decyduje się na przepisanie tekstu w języku wyjściowym z uwzględnieniem charakterystycznych elementów tekstu w języku docelowym.

Monia Bayar (2007)[16] twierdzi, że adaptacja składa się z trzech głównych procedur: ze zmiany kulturowej, parafrazy i opuszczenia.

Zmiana kulturowa polega na tym, że tłumacz używa odpowiedników istniejących w języku docelowym i mających takim sam wydźwięk jak te w języku wyjściowym. Innymi słowy, tłumacz zamienia wyraz nacechowany kulturowo w języku wyjściowym na wyraz o podobnym zabarwieniu w języku docelowym. Przykładem podstawienia kulturowego jest tłumaczenie tych przysłów:

Tel père, tel fils - هذا الشبل من ذاك الأسد.

She is innocent as an egg - elle est innocente comme un agneau.

W tych dwóch przykładach widać wyraźnie, że tłumacz zastąpił tekst wyjściowy wyrażeniami, które są charakterystyczne dla kultury języka docelowego. Na przykład w ostatnim zdaniu użyto wyrazu „agenau" jako kulturowego odpowiednika słowa „egg" [jajko], ponieważ to ostatnie wzbudza złe skojarzenie, jakim jest „głupota", tak jak w przykładzie: „ne fait pas l'oeuf" = „ne fait pas l'imbécile" (G. Hardin & C. Picot, 1990).[17]

W sytuacji, w której tłumacz nie może znaleźć kulturowo nacechowanego wyrażenia będącego odpowiednikiem wyrażenia w języku wyjściowym, powinien zastosować parafrazę.

Parafraza to kolejna procedura adaptacji, mająca na celu pokonanie wszelkich barier, jakie może tworzyć tekst wyjściowy. Polega ona na wyjaśnieniach, dodaniu wyrazów i zmianie ich szyku w zdaniu.

Na przykład angielska metafora „he is a ship without compass" [on jest jak statek bez kompasu] nie ma odpowiednika w języku arabskim. Dlatego też może być przetłumaczona jako „انه يعيش في عالم من الضياع لا موجه له فيه".

Parafraza jest stosowana nie tylko w tekstach posiadających wiele odnośników kulturowych, ale także w kiepsko napisanych i anonimowych tekstach, w których widać opuszczenia (Newmark, 1988).[18] Tłumacz nie powinien używać parafrazy w całym tekście, chyba że jest to konieczne. W przeciwnym razie, tłumaczenie może zostać uznane za niewierne oryginałowi.