Czytelnia

Tak więc wykładowca powinien pomóc studentom wykształcić myślenie osób posługujących się danym językiem docelowym. Powinien wskazać główne różnice w sposobie myślenia pomiędzy użytkownikami obu języków.

Oto przykładowe główne różnice pomiędzy sposobem rozumowania Chińczyków i osób anglojęzycznych:

a) Dla języka chińskiego charakterystyczna jest parataksa, tzn. związek pomiędzy częściami zdania jest dość swobodny i niejasny. Języka angielski cechuje hipotaksa tzn. jego użytkownicy dużą wagę przywiązują do spójności formy.

b) W języku chińskim najważniejszy jest podmiot. W tworzeniu zdania stosowany jest zaimek osobowy lub brak jest zaimka. Natomiast w języku angielskim ważne jest dopełnienie. W zdaniach często używa się zaimka bezosobowego.

c) Chińczycy postrzegają rzeczy oddzielnie. Tak więc w swoich wypowiedziach pojęcia porządkują według czasu fizycznego lub psychicznego. Wydają się być tak samo ważne, a łącząca je relacja jest niejasna, ponieważ nie używa się pomiędzy nimi żadnych spójników.

Osoby anglojęzyczne zawsze potrafią określić, co jest najważniejsze i umieścić to w głównej części zdania, jako punkt odniesienia w ich wypowiedzi ustnej lub pisemnej. Pozostałe pojęcia zostaną zawarte w zdaniach podrzędnych lub innych wyrażeniach.

d) W narracji, w przypadku języka chińskiego, wspomina się kolejno wydarzenia z przeszłości a następnie nawiązuje do teraźniejszości, natomiast w języku angielskim jest odwrotnie. W logicznym rozumowaniu Chińczycy najpierw mówią o powodach przechodząc następnie do wniosków, podczas gdy osoby anglojęzyczne postępują na odwrót.

2. Zgłębianie świadomości kulturowej

Aby zrozumieć związki międzywyrazowe, studenci muszą zostać zapoznani zarówno z kulturą zachodnią, jak i ich własną. Bez gruntownej wiedzy kulturowej czy pragmatycznej zrozumienie pewnych implikacji będzie niemożliwe.

3. Neologizmy

W przypadku słów, których odpowiednika nie ma w języku docelowym, tłumacz może być zmuszony do stworzenia neologizmu. Powinien wziąć przy tym pod uwagę reguły języka docelowego, przystępność dla docelowego odbiorcy i semantyczną klarowność słowa źródłowego.

Tłumacz ma do dyspozycji następujące strategie: tłumaczenie dosłowne, wolne tłumaczenie, parafrazę, transliterację z przypisami itd.

4. Kompensacja i substytucja

W przypadku brzmienia i cech formalnych tekstu źródłowego pełna ekwiwalencja jest niemożliwa. W języku docelowym można użyć podobnego lub odpowiadającego danemu dźwięku lub cech formalnych, pozwoli to zrekompensować częściową utratę cech oryginału.

Na przykład w tłumaczeniu omawianego wcześniej fragmentu Coleridge'a możemy użyć chińskiego dwuwiersza duilian i rymów końcowych, aby zastąpić aliterację oryginału, jak w tłumaczeniu 和风拂吹,白浪翻飞, 船儿破浪前行.