Czytelnia

Ponarzekam jeszcze trochę, mam nadzieję, że Billiani mi to wybaczy. Problemem jest onomastyczny indeks.

Na przykład, kiedy Fabre wspomina, że Mussolini tłumaczył Kropotkina, nie byłam pewna, czy chodzi o Piotra, czy o jego ojca.

Indeks niewiele mi pomógł. Znalazłam tam tylko nazwisko, bez imienia, i numer strony. Jednak w przypadku Kropotkina dopatrzyłam się pewnych okoliczności łagodzących.

Fabre wymienił konkretne dzieło, Wielką Rewolucję Francuską, dzięki czemu mogłam pozbyć się wszelkich wątpliwości poprzez wyguglowanie tej książki.

Problem jednak pojawiał się w przypadku Kautskiego i Malot'a, których nie znałam, czy w przypadku innych, których nazwisk nie rozpoznawałam, ponieważ uniemożliwiała mi to diakrytyczna pisownia.

Mam tu na myśli konkretnie admirała Aleksandra Wasylowicza Kolczaka, Rosjanina, którego nazwisko pojawia się w tekście i indeksie jako ostatnia pozycja, jednak z niewyjaśnionych przyczyn w czeskiej transliteracji: Kolčak. Mam wrażenie, że to właśnie indeks jest tą częścią książki, która jest troszkę byle jaka i myląca.

Pomijając to, co przed chwilą powiedziałam o indeksie, cała książka jest napisana w sposób bardzo przystępny. Jest to dzieło bardzo drobiazgowe, napisane w stylu naukowym, zawierające odniesienia do wielu cytatów z niezliczonych podstawowych źródeł.

Dla Billiani, termin „cenzura" obejmuje zarówno wszystkie jawne, jak i utajnione formy kontroli (w zróżnicowanym stopniu) oraz „(...) opisuje liczne kulturowe i lingwistyczne aspekty, w których cenzura styka się z tłumaczeniem", ponadto jest „czynem, często represyjnym i wymuszonym, który w sposób zróżnicowany i pod różnymi postaciami blokuje, manipuluje i kontroluje założenie międzykulturowej komunikacji".

Podzielona na cztery części, książka ta odkrywa przed nami trendy panujące w różnych krajach i mediach.

Pierwsza część, zatytułowana „Dyktatura" obejmuje pięć esejów: „Faszyzm, cenzura i tłumaczenie" napisane przez Giorgio Fabre; „Tworząc bajkę: Inkwizycyjne dysputy i opór na początku rządów Franco (1940-1950)" autorstwa Jacqueline A. Hurtley; „Po drugiej stronie Muru: Książki, cenzura i tłumaczenie w NRD" Gaby Thomson-Wohlgemuth oraz „Polityczna propaganda - tłumaczyć czy nie: Persowie Ajschylosa 402-405" autorstwa Gonda von Steena.

Druga część, „Cenzura na scenie" zawiera dwa artykuły: „Dobre maniery, przyzwoitość i spokój publiczny: Grecki dramat i cenzura" napisany przez J. Michaela Waltona oraz „Wyczekując niebieskich linii: Tłumaczeniowe wybory jako rodzaj (auto)cenzury brytyjskiej sceny za czasów Lorda Chamberlaina" autorstwa Katji Krebs. „Autocenzura", czyli dział trzeci również zawiera dwa eseje: „Semicenzura u Drydena i Browninga" Mathew Reynold'a oraz „Analizując autocenzurę: Nana Zoli po angielsku" Siobhany Brownlie.

Ostatnia część, „Cenzura i media", to trzy eseje: „Czerwono: Sowieckie filmy w faszystowskich Włoszech" pióra Chloë Stephenson; „Poddając funkcje autorstwa: Günter Eich i system Narodowego Socjalistycznego Radia" Matthew Philpottsa oraz „Ujęcie trzecie: Katolickie wersje broadwayowskich adaptacji Billy'ego Wildera" Jeroen'a Vandaele'a.