Czytelnia

3. Rodzaje tekstów anime oraz związane z nimi cechy typowe dla danej kultury

W świecie anime istnieją trzy różne rodzaje tłumaczonych tekstów: dialog, tytuł oraz napisy końcowe. Niniejszy rozdział będzie dotyczył analizy problemów wynikających z cech typowych dla danej kultury w tych tekstach.

3.1. Dialog

Dialog w anime polega na tym, że przesłanie filmu jest powiązane z kontekstem kulturowym JŹ. Dialog należy do kategorii tekstu napisanego w języku potocznym [6], który w osobliwy sposób przekazuje treść przy pomocy obrazu i dźwięku. Skupienie się na efektach głosowych, podczas gdy inni koncentrują się na efektach dźwiękowych, może rozwiązać trudności związane z cechami typowymi dla danej kultury, występującymi w dialogu. Istnieją różnorodne sposoby ich tłumaczenia z powodu odmiennych systemów językowych JŹ i JD.

3.1.1. Sposób mówienia zależny od płci i wieku

W języku japońskim sposób użycia języka zależy od płci oraz wieku rozmówcy. Dlatego też tłumaczenie tego języka na inne jest bardzo problematyczne; można jednak osiągnąć podobny efekt poprzez wykorzystanie odpowiedniej intonacji oraz głosu (Hanada, 2005).

W anime pt. Spirited Away: W Krainie Bogów, wyreżyserowanym przez Hayao Miyazakiego, występuje postać chłopczycy, Lin, która stylizuje swój głos na głos męski. Pomimo tego, że JD nie posiada ekwiwalentnego systemu językowego, to odpowiedni dobór głosu, a także sposobu mówienia może pomóc osiągnąć efekt podobny do oryginału.

Tłumacz powinien przekonać osoby mające wpływ na kolejne etapy produkcji (np. adaptator, reżyser wersji dubbingowanej itd.), że niektóre cechy nie mogą w pełni przekazać treści w JD, ale mogą być wyrażone za pomocą innych środków, takich jak na przykład głosy.

Pomimo tego, że tłumacz nie zajmuje się techniczną stroną powstawania filmu dubbingowanego, to jego propozycje mogą okazać się istotne dla przekazania subtelnych niuansów kulturowych, które nie mogą zostać wyrażone słowami w JD. Te sugestie pomogą ulepszyć jakość całości. Powyższe kwestie są ściśle związane z kategorią porozumienia i będą one omówione w rozdziale 4.4 jako jeden z aspektów ekstralingwistycznych.

3.1.2. Redundancja

Redundancję określa się jako cechy typowe dla danej kultury wyrażone bez słowa. Metoda ta powinna zostać uznana (tak jak różne sposoby mówienia omówione w podrozdziale 3.1.1) za strategię tłumaczeniową.

Kultura japońska nie jest kulturą potoczystości. Brak bezpośredniości, ogólnikowość oraz unikanie wyrażania emocji słowami to tylko kilka charakteryzujących ją przykładów.

Bardzo często rozmowy w języku japońskim opierają się na redundancji, wyrażeniach, które zawierają mnóstwo konotacji oraz niuansów.