Czytelnia

Posługując się frazeologią charakterystyczną dla języka docelowego - jego naturalnymi kolokacjami, utartymi lub częściowo utartymi zwrotami, prawidłowym poziomem idiomatyczności i tak dalej - można w znaczny sposób ulepszyć zrozumienie tłumaczeń.

Osiągnięcie takiego poziomu oznacza, że tekst docelowy nie będzie wydawał się „obcy", a jeśli spełni się też dobrze pozostałe warunki, może wydawać się nawet oryginałem. Jednakże na naturalność i czytelność tłumaczeń mogą wpłynąć także inne elementy lingwistyczne.

Wnioski

Pomimo że niektórzy pisarze uważają tłumaczenie „najeżone przypisami" za niedopuszczalne, ich użycie może pomóc czytelnikom tekstu docelowego lepiej docenić zawartość tekstu źródłowego.

Reasumując, wydaje się, że metody „funkcjonalnych ekwiwalentów" i „przypisów" mają większe zastosowanie dla przekazania pojęć zawierających elementy kulturowe. Ponadto można stwierdzić, że wykorzystanie połączenia tych strategii może spowodować lepsze zrozumienie pojęć uwarunkowanych kulturowo niż użycie innych metod.

Różne strategie wybierane przez tłumaczy do przekładu idiomów wydają się odgrywać kluczową rolę w rozpoznaniu i zrozumieniu ich konotacji. Jeśli niedoświadczony tłumacz przekłada tekst literacki bez zwrócenia uwagi na idiomy, pojawiające się konotacje mogą być łatwo pominięte. Większość czytelników języka docelowego nie dostrzeże ich, co sprawi, że tłumaczenie nie odniesie zamierzonego efektu.

Dobre tłumaczenie powinno wywrzeć ten sam (lub co najmniej podobny) efekt na czytelnikach tekstu docelowego, jaki został zamierzony w oryginalnym tekście.

Tłumacz nie spełnia dobrze zadania, jakim jest skuteczny przekład pojęć uwarunkowanych kulturowo oraz przekład języka przenośnego, jeśli poświęca lub co najmniej umniejsza oddziaływanie idiomów na rzecz zachowania graficznych lub leksykalnych form języka źródłowego.

Mówiąc inaczej, doświadczony tłumacz nie pozbawi czytelnika języka docelowego docenienia czy też rozpoznania idiomu, czy to w imię dokładności, czy zwięzłości.

Można powiedzieć, że najlepszą metodą tłumaczenia jest ta, która pozwala tłumaczowi stosować przypisy. Co więcej, używanie przypisów w tłumaczeniu, zarówno jako strategii tłumaczeniowej, jak i metody tłumaczeniowej, wydaje się być konieczne, aby obcojęzyczni czytelnicy mogli w pełni docenić dany tekst, na równi z czytelnikami języka źródłowego.

Bibliografia

Baker, M., In Other Words, London and New York: Routledge, 1992.

Bassnett, S., Translation Studies: Revised Edition, London and New York: Routledge, 1991.

Larson, M. L., Meaning-Based Translation, University Press of America, 1984.

Mollanazar, H., Principles and Methodology of Translation, Tehran: The Center for Studying and Compiling University Books in Humanities (SAMT), 2001.