Czytelnia

Jak utrzymuje Vermeer, świadomość wymogów skopos „rozszerza możliwości przekładu, zwiększa zakres możliwych strategii tłumaczeniowych, i uwalnia tłumacza ze sztywnego, narzuconego - i dlatego też, niejednokrotnie bezsensownego - gorsetu dosłowności" (cytowane w Shuttleworth & Cowie, 1997: 156). W ten sposób tłumacz staję się autorem tekstu docelowego, wolnym od „ograniczeń i restrykcji narzuconych przez ściśle zdefiniowane pojęcie wierności tekstowi źródłowemu" (Schäffner, 1998b: 238).

Hönig (1998: 14) w następujący sposób porównuje cechy charakterystyczne podejścia funkcjonalnego i niefunkcjonalnego:

FUNKCJONALIZM

 

NIEFUNKCJONALIZM

 

Tłumacz

 

Wierny klientowi

 

Musi być widoczny

 

Wierny autorowi

 

Powinien być niewidoczny

 

Proces tłumaczenia powinien być

 

Nastawiony na tekst docelowy

 

Nastawiony na tekst źródłowy

 

Celem tłumaczenia jest

 

Akceptowalność komunikacyjna

 

Ekwiwalencja językowa

 

Narzędzia tłumaczeniowe

zapożyczone z

 

Psycho-,

sociolingwistyka,

lingwistyka tekstu

(podtrzymywanie decyzji)

 

 

Lingwistyka kontrastywna

semantyka leksykalna

(stosowanie reguł)

 

 

Analogia

 

Budowanie mostu

 

Przekraczanie rzeki

Rysunek 1: Schemat przedstawiający podejście funkcjonalizmu i niefunkcjonalizmu.