Czytelnia

W ten sposób, przekład rozumiany jest przede wszystkim „jako proces komunikacji międzykulturowej, której produktem końcowym jest tekst poprawnie pełniący swoją funkcję w określonych sytuacjach i kontekście użycia" (Schäffner, 1998a: 3).

Zasady teorii czynności tłumaczeniowej (przekładu) stały się bazą teorii Skopos   Vermeer'a.  Skopos to termin techniczny używany w celach tłumaczeniowych (Vermeer, 2000: 221). Zwolennicy teorii skopos twierdzą, że każda czynność ma cel.

Z ich punktu widzenia, tłumaczenie nie jest procesem transkodowania (postawa zazwyczaj przyjmowana przez wcześniejsze 'niefunkcjonalne' podejścia), ale rodzajem czynności ludzkiej, która ma swój cel ustalony przez tłumacza (Schäffner, 1998b: 235; Hönig, 1998: 9). Skoposem przekładu, jak wyjaśnia Vermeer (2000), jest cel określony przez zleceniodawcę, a jeśli wystąpi taka konieczność, skorygowany przez tłumacza.

Przez zleceniodawcę rozumie się „polecenie wydane przez siebie samego, lub kogoś innego, umożliwiające przeprowadzenie danej czynności (w tym przepadku tłumaczenia)" (str. 229).

Tekstem, w ujęciu teorii skopos, jest udzielenie informacji przez twórcę odbiorcy. Tlumaczenie jest zatem drugim udzieleniem informacji o informacji, która początkowo była podana w innym języku i w innej kulturze (Schäffner, 1998b: 236).

Tłumacz jako specjalista czynności tłumaczeniowej, musi interpretować informację z tekstu źródłowego „wybierając aspekty, które najbardziej odpowiadają potrzebom danej sytuacji" (Shuttleworth & Cowie, 1997: 156).

Z tego punktu widzenia, proces przekładu nie jest (niekoniecznie) od początku określony przez tekst źródłowy, przez wpływ na odbiorcę, lub przez intencję autora, lecz przez przyszły skopos tekstu docelowego, który jest dostosowany do potrzeb odbiorcy (potrzeby te jednakże rozpoznaje i wybiera sam tłumacz).

Przekład to „tworzenie funkcjonalnego tekstu docelowego na podstawie istniejącego tekstu źródłowego" (lub jak określa to Neubert 'tekst źródłowy powoduje powstanie tekstu docelowego'), a  związek między tymi dwoma tekstami jest zgodny ze skopos tłumaczenia (Schäffner, 1998b: 236)

Skupiając się na celu tłumaczenia jako najbardziej istotnym czynniku w procesie przekładu, teoria skopos podkreśla rolę tłumacza jako specjalisty w czynności tłumaczenia, a tekst źródłowy nie jest już uważany za 'święty oryginał', na podstawie którego tworzy się  skopos (cel) tłumaczenia, lecz określa go procesem udzielenia informacji, którego cel zostaje określony przez tłumacza, w zależności od oczekiwań i potrzeb czytelników (Hönig, 1998: 9).

Schäffner (1998b) wyjaśnia: „Tłumacz udziela pewnych informacji odnośnie do pewnych aspektów sytuacji tekstu źródłowego, zgodnie ze skopos tekstu docelowego, określonego przez twórcę] (str. 236).

Jak twierdzi Hönig (1998) , teoria skopos i  funkcjonalizm skupiają się na tłumaczu, dając mu tym samym większą wolność i jednocześnie obarczając go większą odpowiedzialnością:

„(Tłumacz) może zostać pociągnięty do odpowiedzialności za wyniki swojej pracy przez odbiorców lub klientów. Jednakże, by działać odpowiedzialnie, tłumacze muszą mieć możliwość decydowania, współpracując ze swoimi klientami, o tym, co leży w ich interesie" (str.10).